Έχει ο καιρός (και ο τροχός) γυρίσματα

Χρόνια τώρα, ο ΟΣΦΠ παίρνει το σφύριγμα μόλις το χρειαστεί, οι υπόλοιποι διαμαρτύρονται και οι του ΟΣΦΠ κάνουν λόγο για «γραφικούς» που μεταφέρουν το ενδιαφέρον από το αγωνιστικό μέρος σε άλλους τομείς. Εχτές -κατά κοινή ομολογία όλου του Τύπου- ο ΟΣΦΠ αδικήθηκε. Του ακύρωσαν τέρμα που ήταν -μάλλον, γιατί εγώ δεν το είδα- κανονικά. Τώρα λοιπόν, κάνει ακριβώς αυτό για το οποίο τόσα χρόνια κατηγορούσε τους άλλους.

Ακόμα χειρότερα όμως, ένα λάθος σφύριγμα, δεν στοιχειοθετεί αδικία. Ενώ τα πολλά και επαναλαμβανόμενα υπέρ του ίδιου, χτυπάνε ένα καμπανάκι. Η ΠΑΕ Ολυμπιακός, δεν εξέδωσε ανακοίνωση, διέρρευσε όμως τη δυσαρέσκεια. Ο λόγος που δεν το έκανε επίσημα, είναι γιατί ήταν πάντα πάγια τακτική τους να ειρωνεύονται όσους το έκαναν. Οπότε τώρα νομίζουν ότι έσωσαν τα προσχήματα. Δεν σας αρέσει η γεύση του φαρμάκου που τόσα χρόνια μας κερνάτε;

Πρέπει όμως να αναφερθώ και στο σύνολο του Τύπου (εξαιρουμένων φυσικά των χρωματισμένων φύλων) που κάνει λόγο για αλλοίωση αποτελέσματος. Όχι ότι η ακύρωση ενός τέρματος δεν είναι αλλοίωση, αλλά γιατί έσπευσαν τώρα να το αναφέρουν ενώ δεν έκαναν το ίδιο όταν δίνονταν πέναλτι εκτός περιοχής, ή χωρίς επαφή, ή σταματούσαν αντεπιθέσεις με ανύπαρκτα Off Side, ή έβγαιναν κόκκινες από το πουθενά, ή δεν έβγαιναν κόκκινες, ή μετρούσαν τέρματα που δεν μπήκαν ποτέ ή γραφόταν στο φύλο αγώνα ότι «τον ώθησε με το κεφάλι» κοκ. Τι είναι διαφορετικό σήμερα από εχτές κύριοι;

Τέλος πάντων, ελπίζω ότι η «νέα εποχή» για το ελληνικό ποδόσφαιρο, δεν θα είναι απλή αντιστροφή ρόλων, αλλά βαθιά τομή στην φιλοσοφία του. Γιατί ελπίζω; Γιατί είναι τσάμπα! Μέχρι να τη δούμε όμως αυτή τη «νέα εποχή», επιτρέψτε μου να γελάσω λίγο όχι με την απώλεια βαθμών, ούτε με την εις βάρος σας αδικία, αλλά με τις αντιδράσεις σας. Άλλωστε είναι γνωστό, ότι εσείς δεν σχολιάζετε τους διαιτητές! Εσείς παίζετε μέσα στο γήπεδο. Το βλέπω! Χοχοχο!

Αστυνομία vs Νέα τρομοκρατία

Η μη εκπαιδευμένη αστυνομία και οι Δόκιμοι σκοποί

Όταν η αστυνομία δεν έχει την ικανότητα να εκπαιδεύσει τα στελέχη της και λειτουργεί ακόμα σε συνθήκες του προηγούμενου αιώνα, πιθανώς ακόμα και ένας έμπειρος σκοπός να μην μπορούσε να αντιδράσει στην επίθεση. Είναι όμως απορίας άξιο το ότι εκθέτει τα μελλοντικά της στελέχη, πριν αποκτήσουν έστω και αυτή την περιορισμένη εμπειρία σε υπηρεσίες που στην πραγματικότητα δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν. Ένας πραγματικός σκοπός σε μία πραγματική υπηρεσία και σε ένα οργανωμένο κράτος θα προσπαθούσε τουλάχιστον να ανταποδώσει τα πυρά. Δεν θα έπιανε την κουβέντα με τους συναδέλφους ξεχνώντας την υπηρεσία τους και δεν θα διευκόλυνε τους τρομοκράτες στο έργο τους.

Είναι μια επανάληψη (δυστυχώς αυτή τη φορά τραγική) του συμβάντος με το φρουρό των φυλακών που δεν έριξε ούτε μία σφαίρα. Έστω για να μην περάσει άκαπνος ο «εχθρός». Να μην σκεφτεί ότι είναι εύκολο να καταφέρεις χτυπήματα και να φοβηθεί ότι μπορεί να έχει κι αυτός θύματα. Να μην αποθρασυνθεί και αναθαρρήσει. Να διασώσει -κατά κάποιο τρόπο- το γόητρο του σώματος.

Με την παρούσα κατάσταση πάντως, η ύπαρξη της αστυνομίας είναι στην πραγματικότητα κυνικά διακοσμητική και εξασφαλίζει μόνο ότι οι «ερασιτέχνες» εγκληματίες και οι μετανάστες να την φοβούνται μόνο σαν ιδέα. Μέχρι κι αυτοί να καταλάβουν τη μπλόφα και να φτάσουμε σε εποχές Φαρ Ουέστ όπου κάθε πολίτης, θα πρέπει να είναι ικανός να υπερασπίσει τον εαυτό του, την οικογένειά του και την περιουσία του μόνος του.

Για να σταματήσει αυτή η φάρσα, πρέπει να ληφθούν ριζοσπαστικές και θαρραλέες πολιτικές αποφάσεις. Πρέπει να επανεξεταστεί η αποστολή, το έργο, το δυναμικό και οι πόροι της Αστυνομίας. Να δημιουργηθούν συμπληρωματικά σώματα φύλαξης. Να αποκεντρωθεί η διοίκηση των σωμάτων ασφαλείας και να δοθούν αρμοδιότητες σε άτομα και μονάδες που πιθανώς έχουν ξεφύγει από τον κανόνα και έχουν ακόμα το σεβασμό των πολιτών αλλά και των συναδέλφων τους.

Επίσης, θα χρειαστούν «ανασκολοπισμοί». Κάθε ένδειξη αδιαφάνειας, διαπλοκής, διαφθοράς, ή ακόμα και ανικανότητας, θα πρέπει να παταχθεί παραδειγματικά. Όχι μόνο πειθαρχικά, αλλά και οικονομικά (ασφαλιστικό) και ποινικά. Θα πρέπει να δοθούν μισθοί και όχι φιλοδωρήματα στους ανθρώπους που τους ζητάμε να σταματήσουν σφαίρες με το σώμα τους. Η προηγούμενη κυβέρνηση, δεν κατάφερε να κάνει ούτε ένα βήμα προς αυτή την κατεύθυνση ενώ η προ-προηγούμενη, ήταν αυτή που κατάφερε να απαξιώσει τα σώματα ασφαλείας. Οι ελπίδες μας ότι αυτή η κυβέρνηση θα αλλάξει τα πράγματα, αποδεικνύονται αργά αλλά σταθερά, φρούδες.

Τυφλά χτυπήματα με θύματα παιδιά της γενιάς των 700€

Ποιο είδος τρομοκράτη, επιτίθεται σε μέλη της οικονομικής ομάδας που έγινε γνωστή με το χαϊδευτικό παρατσούκλι «Γενιά των 700€»; Τη είδους επανάσταση μπορεί να είναι αυτή που σκοτώνει ή τραυματίζει νεαρά παιδιά που προσπαθούν να κερδίσουν τη ζωή τους; Δεν είναι ούτε πολιτικοί, ούτε μεγαλοεπιχειρηματίες, ούτε διαλεγόμενοι, ούτε απατεώνες. Είναι απλά χαμηλόμισθοι εργάτες με στολή. Ποιος πολιτικός χώρος μπορεί να θεωρεί αυτά τα παιδιά εχθρούς του; Τι είδους πεποιθήσεις μπορεί να έχει ένας εξτρεμιστικός χώρος που στοχοποιεί τα αδύναμα μέλη της κοινωνίας, αυτά που δεν τον απειλούν, δεν τον προσβάλουν, δεν τον προκαλούν αλλά και δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους;

Δηλαδή, ακόμα και για τους τρομοκράτες μας πρέπει να απολογούμαστε; Ούτε αυτό δεν μπορούμε να κάνουμε καλά; Οι εξτρεμιστικές ομάδες νομιμοποιούν τις πρακτικές τους, υποστηρίζοντας ότι δρουν για κάποια ανώτερη ιδέα και υπερασπιζόμενοι κάποια κατηγορία αδικημένων πολιτών. Δεν χτυπάνε τους αδικημένους πολίτες!

Χρυσοχοΐδης

Η δήλωση για την εξάρθρωση της 17Ν

Από το περιβάλλον του υπουργού, έχω ακούσει τις τελευταίες μέρες ότι είναι η καλλίτερη επιλογή για να ηγηθεί της επερχόμενης εκστρατείας ενάντια στη νέα γενιά τρομοκρατών, καθώς αυτός είναι που συνέλαβε την 17Ν. Επειδή με εκνευρίζουν οι αυθαίρετες αυτό-αποθεωτικές δηλώσεις, επιτρέψτε μου να σας υπενθυμίσω κάποια πράγματα.

Στην υπόθεση της 17Ν, οι ελληνικές αρχές ήταν στην ουσία τόσο υπεύθυνες για τη σύλληψη, όσο κάποιος που κερδίζει το λαχείο για την κλήρωση. Αν δεν έσκαγε η βόμβα στα χέρια του Ξηρού, τίποτα δεν θα είχε γίνει. Το να αποδώσουμε λοιπόν εύσημα στον υπουργό που έτυχε να είναι υπουργείο όταν συνέβη το ατύχημα, είναι -εκτός από αυθαίρετο- ψευδές.

Η 17Ν, δρούσε στη χώρα για είκοσι χρόνια και η σύλληψη αυτή ήρθε λίγο καιρό μετά την επίθεση στον Βρετανό που οδήγησε κλιμάκιο της Βρετανικής Αντιτρομοκρατικής να δράσει στη χώρα μας.

Αν θυμηθείτε το προφίλ των συλληφθέντων, κατά πάσα πιθανότητα, θα αναρωτηθείτε εκ νέου, πως είναι δυνατό να ήταν σκληροί και αποφασισμένοι τρομοκράτες. Οι κάπως αφελείς αδελφοί Ξηροί αλλά και ο Κουφοντίνας, δεν είναι οι άνθρωποι που όταν τους βλέπεις σκέπτεσαι τον Κάρλος το Τσακάλι. Μάλλον κάποιο αγαθό γείτονα σου, σου φέρνουν στο μυαλό.

Το γεγονός ότι ο βομβιστής ξεκίνησε για την επίθεση, με όλα του τα χαρτιά αλλά και τα κλειδιά για όλες της γιάφκες και τα καταφύγια της οργάνωσης, ενισχύει τις αμφιβολίες για την οργάνωση και τις ικανότητες τους.

Αν τώρα συνδέσουμε τα παραπάνω, μπορούμε να φτάσουμε σε κάποια συμπεράσματα τα οποία δεν είναι μεν ασφαλή, αλλά δεν είναι και παράλογα.

Ή τα μέλη της 17Ν, αισθανθήκαν την πίεση της Βρετανικής δύναμης και φοβηθήκαν ότι δεν μπορούν να ξεφύγουν. Μας προσέφεραν ως αποδιοπομπαίους τράγους κάποια πιόνια από τα χαμηλότερα στρώματα της ιεραρχίας τους, σταματώντας τη δράση τους για να ρίξουν στάχτη στα μάτια των διωκτικών αρχών.

Ή η ελληνική αστυνομία και οι πολιτική ηγεσία της χώρας καθ’ όλη την περίοδο της δράσης τους, απαρτιζόταν από ηλίθιους και κρετίνους που δεν έχουν την παραμικρή ιδέα για απλά σχέδια παγίδευσης και περιορισμού ερασιτεχνικών και όχι ιδιαίτερα οργανωμένων πύρινων.

Και στις δύο περιπτώσεις, οι διωκτικές αρχές και η ηγεσία τους (διαχρονικά), δεν μπορεί να διεκδικήσει δάφνες επιτυχίας. Ακόμα όμως κι αν αυτές οι «θεωρίες συνομωσίας» είναι οι αστοιχείωτες φαντασιώσεις ενός βλάκα (δηλαδή δικές μου), το γεγονός και μόνο ότι όλο το περιστατικό ήταν ένα ατύχημα (στην καλλίτερη των περιπτώσεων) δεν αφήνει περιθώρια για θριαμβολογίες. Δεν συγχαίρεις τον αστυνομικό που βάζει χειροπέδες σε αυτόν που παραδόθηκε. Πρέπει να κάνει κάτι περισσότερο για να κερδίσει ένα μπράβο.

Υπεροψία σε βαθμό κακουργήματος

Είναι η δεύτερη φορά μέσα σε λίγες μέρες που ασχολούμαι με τον κύριο Υπουργό και στις δύο περιπτώσεις, το θέμα που με οδήγησε δεν ήταν κάποια αποτυχία του στην οργάνωση της αστυνομίας -άλλωστε με τόσο λίγο χρονικό διάστημα στη διάθεσή του, δεν θα μπορούσε να χρεωθεί τέτοιες αποτυχίες- αλλά ο διαφαινόμενος τρομερά διογκωμένος εγωισμός του. Στην μία περίπτωση, αντικατέστησε ολόκληρο το μηχανισμό δικαιοσύνης και της αξιολόγησης της αστυνομίας, ενώ στην άλλη, χτυπάει τον εαυτό του στην πλάτη και τοποθετεί δάφνες επί της κεφαλής του.

Κύριε υπουργέ, αν σας ενδιαφέρει η γνώμη του απλού λαού, που δεν είναι βαμμένος πράσινος, κόκκινος, μπλε ή ότι άλλο, κατέβητε από το άλογο και κοιτάξτε γύρω σας. Η χώρα είναι στα πρόθυρα μιας μεγάλης κρίσης. Δεν μιλάω για την οικονομική, αυτή θα περάσει. Μιλάω για την ηθική κρίση, την κρίση ταυτότητας, δώστε το καλό παράδειγμα στους υφισταμένους σας. Τηρήστε τα νόμιμα, αν κάποιος νόμος κρίνετε ότι είναι λανθασμένος ή άδικος, αλλάξτε τον, μην τον παραβείτε.

Έχετε μπροστά σας χρόνο και την ευκαιρία να κάνετε κάτι για τη χώρα. Κάντε το! Μην δαπανήσουμε ακόμα μία πολιτική θητεία σε ασήμαντα πολιτικά τεχνάσματα απλά και μόνο μετρώντας «κουκιά» για την επόμενη. Μην αρχίσουμε πάλι τον άχρηστο διάλογο του τύπου «οι άλλοι είναι χειρότεροι».

Κατάργηση εξωτερικών σκοπιών στα ΑΤ

Δεν είναι απαραίτητα κακό μέτρο, αλλά η χρονική στιγμή της ανακοίνωσης, μυρίζει φόβο και προδίδει αποδοχή ανικανότητας. Το ψυχολογικό πλεονέκτημα των τρομοκρατών έρχεται από τέτοιες -φαινομενικά- σπασμωδικές κινήσεις. Θεωρούν δηλαδή, ότι έχουν κερδίσει μια μάχη και έχουν υποχρεώσει τον «εχθρό» σε υποχώρηση εντός των τειχών

Φυσικά, το 2009 (σχεδόν 2010), δεν υπάρχει λόγος να αφήνουμε σκοπούς στην είσοδο των ΑΤ, υπάρχει η τεχνολογία να επιτηρούμε την περιοχή με πολύ καλλίτερους, ασφαλέστερους, οικονομικότερους και βολικότερους τρόπους. Άλλο ένας άνθρωπος σε ένα γραφείο μπροστά σε οθόνες (με την καρέκλα του, τον καφέ του κοκ) και άλλο ένας άνθρωπος στο δρόμο, εκτεθειμένος στο κρύο, στη ζέστη να πρέπει να κρύψει τον καφέ του στη γωνία του φυλακίου ενώ παράλληλα προσπαθεί να αντιληφτεί τυχόν ύποπτες κινήσεις. Είναι σίγουρο ότι αν κάποιος θέλει να πλήξει ένα ΑΤ με το υπάρχον καθεστώς, είναι εύκολο. Η μόνη άμυνα στις «drive by» επιθέσεις είναι το κλείσιμο του δρόμου και η ταλαιπωρία όλων των πολιτών. Με το νέο μέτρο που ανακοινώθηκε, πολλοί δρόμοι θα επιστρέψουν στην κυκλοφορία, πολλοί εργαζόμενοι θα βελτιώσουν το εργασιακό τους περιβάλλον και πολλοί θα αποδεσμευτούν από εργασία «ανειδίκευτου» και θα μπορούν να απορροφηθούν σε άλλες, σημαντικότερες και πιθανώς αποδοτικότερες εργασίες.

Η χρονική στιγμή ήταν το λάθος. Όχι η απόφαση!

28η Οκτωβρίου

Σαν σήμερα, πριν από εξήντα εννέα έτη, ο δικτάτορας και οπαδός του φασισμού, Μεταξάς, αρνήθηκε το Ιταλικό τελεσίγραφο των ομοϊδεατών του με τη λησμονημένη φράση «Alors, c'est la guerre[i]». Οι εφημερίδες της εποχής, άλλαξαν την απάντηση του σε μία, δυνατή, πανεθνική κραυγή «Όχι!». Το φιλοαξονικό, μεταξικό καθεστώς, αρνήθηκε να δηλώσει υποταγή. Από τα σκοτεινά, υπόγεια κελία των φυλακών, οι ηγέτες της -παράνομης τότε- αριστερής παράταξης δίνουν ένα πρωτόγνωρο σύνθημα στους ομοϊδεάτες τους. Τους καλούν να ξεχάσουν τις διαφορές τους και να καταταγούν στο στρατό.

Ο μικρόσωμος -και κατά την προσωπική μου άποψη, γλοιώδης- δικτάτορας, με τη στήριξη όλων των πολιτικών χώρων, γίνετε για λίγο Εθνικός Αρχηγός. Αλλάζει και η μνήμη στην Ιστορία. Αντί για προδότης, μένει στην Ιστορία σαν ο ηγέτης του έπους. Το όνομά του, σε μία ιστορική «ντρίπλα» γίνεται συνώνυμο του γενναίου «ΟΧΙ».

Ο Ιταλός Πρέσβης - Εμανουέλε Γκράτσι, περιγράφει στα απομνημονεύματα του τη συνάντηση του με το δικτάτορα:

«

…Έχω εντολή κ. πρωθυπουργέ να σας κάνω μία ανακοίνωση και του έδωσα το έγγραφο. Παρακολούθησα την συγκίνηση εις τα χέρια και εις τα μάτια του. Με σταθερή φωνή και βλέποντάς με κατάματα ο Μεταξάς μου είπε: αυτό σημαίνει πόλεμο. Του απήντησα ότι αυτό θα μπορούσε να αποφευχθεί. Μου απήντησε ΟΧΙ. Του πρόσθεσα ότι αν ο στρατηγός Παπάγος..., ο Μεταξάς με διέκοψε και μου είπε: ΟΧΙ! Έφυγα υποκλινόμενος με τον βαθύτερο σεβασμό, προ του γέροντος αυτού, που προτίμησε την θυσία αντί της υποδουλώσεως...

»

Μία και μόνη φορά στην ιστορία μας, ήμασταν όλοι ενωμένοι. Πατριώτες, αγωνιστές, συμπολεμιστές, σύντροφοι, αδέλφια.

Το λυτό ανακοινωθέν έλεγε:

«

Από της έκτης πρωινής της σήμερον η Ελλάς ευρίσκεται εις εμπόλεμον κατάστασιν προς την Ιταλίαν. Αι Ιταλικαί στρατιωτικαί δυνάμεις προσβάλουν τα ημέτερα τμήματα προκαλύψεως επί της Ελληνοαλβανικής μεθορίου. Αι ημέτεραι δυνάμεις αμύνονται του πατρίου εδάφους

»

Τρείς μέρες αργότερα, ο φυλακισμένος Γ.Γ. του ΚΚΕ, προχώρησε σε μία -αδιανόητη για την Ελλάδα- κίνηση Εθνικής Ενότητας με την παρακάτω επιστολή:

«

Προς τον Ελληνικό Λαό

Ο φασισμός του Μουσολίνι χτύπησε την Ελλάδα πισώπλατα, δολοφονικά και ξετσίπωτα με σκοπό να την υποδουλώσει και να την εξανδραποδίσει. Σήμερα όλοι οι Έλληνες παλεύουμε για την λευτεριά, την τιμή, την εθνική μας ανεξαρτησία. Η πάλη θα είναι πολύ δύσκολη και πολύ σκληρή. Μα ένα έθνος που θέλει να ζήσει πρέπει να παλεύει, αψηφώντας τους κινδύνους και τις θυσίες.

Ο Λαός της Ελλάδας διεξάγει σήμερα έναν πόλεμο εθνικό – απελευθερωτικό, ενάντια στον φασισμό του Μουσολίνι. Δίπλα στο κύριο μέτωπο και ο κάθε βράχος, η κάθε ρεματιά, το κάθε χωριό, καλύβα με καλύβα, η κάθε πόλη, σπίτι με σπίτι, πρέπει να γίνει φρούριο του εθνικό – απελευθερωτικού αγώνα.

Κάθε πράκτορας του φασισμού πρέπει να εξοντωθεί αλύπητα.

Στον πόλεμο αυτόν που τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, όλοι μας πρέπει να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις, δίχως επιφύλαξη. Έπαθλο για τον εργαζόμενο Λαό και επιστέγασμα για τον σημερινό αγώνα πρέπει να είναι μια καινούρια Ελλάδα της δουλειάς, της λευτεριάς. Λυτρωμένη από κάθε ιμπεριαλιστική εξάρτηση, με ένα πραγματικό παλλαϊκό πολιτισμό.

Όλοι στον αγώνα, ο καθένας στη θέση του και η νίκη θα’ ναι νίκη της Ελλάδας και του Λαού της. Οι εργαζόμενοι όλου του κόσμου στέκουν στο πλευρό μας.

Αθήνα 31 Οκτωβρίου 1940

Νίκος Ζαχαριάδης

Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ

»

Με αυτή την πρωτόγνωρη ομοψυχία, οι -κατ όνομα και μόνο- στρατιές των Ελλήνων, τρέπουν σε υποχώρηση ένα μεγαλύτερο, πληρέστερο, πιο σύγχρονο, πιο οργανωμένο και καλλίτερα εκπαιδευμένο στρατό. Ο πόλεμος με τους Ιταλούς, το Έπος της Αλβανίας, δίνει στην Ελλάδα το δικαίωμα να χαμογελάσει, έστω και για λίγο.

Η αμυντική γραμμή Μεταξά, κρατάει για λίγο απέναντι στο «χείμαρρο» του 3^ου Reich[ii] αλλά, όπως ήταν αναμενόμενο, απέναντι στην απόλυτη υπεροπλία του, ο κουρασμένος, πεινασμένος και ταλαιπωρημένος Ελληνικός Στρατός ηττάται. Δεν παραδίδεται, ηττάται. Το μέτωπο σπάει. Οι εισβολείς έχουν φτάσει στην Αθήνα, αλλά τμήματα του Στρατού, μάχονται ακόμα. Διατάσσονται να παραδοθούν.

Ακολουθεί η συνθηκολόγηση στο Γουδί, η φυγή προς το Κάιρο, η τετραετής κατοχή, η πείνα, η εξαθλίωση, η Εθνική Αντίσταση και η απελευθέρωση μετά την ήττα του Άξονος.

Video: Αφιέρωμα για την επέτειο της 28^ης Οκτωβρίου

Video: Σοφία Βέμπο «Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά»

Video: Σοφία Βέμπο «Πω πω τι έπαθε ο Μουσολίνι»

Video: Σοφία Βέμπο «Στον πόλεμο βγαίνει ο Ιταλός»

Video: Σοφία Βέμπο «Κάνε κουράγιο Ελλάδα μου»

---

[i] Alors, c'est la guerre: Λοιπόν, αυτό σημαίνει πόλεμο

[ii] Reich: Γερμανική λέξη που σημαίνει Βασίλειο. Η λέξη προέρχεται από λατινικό regnum το οποίο προέρχεται από το όνομα του ποταμού Ρήνου (ο οποίος κατά τους Λατίνους «δέσποζε» στην Ευρώπη), ενώ εκείνη με τη σειρά της προέρχεται από την λέξη ροή, καθώς για τους Έλληνες, έρεε καταμεσής της Ευρώπης. Τα τρία Reich είναι η «Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία», το «Ιερό Γερμανικό Κράτος» και κατά την Ναζιστική προπαγάνδα το «Εθνικοσοσιαλιστικό Γερμανικό Κράτος» (βλ. Wikipedia: Reich)

Η πρώτη θέση

Διαβάζω ένα άρθρο για την πιθανή πρόκριση του ΟΣΦΠ στην επόμενη φάση του κυπέλου, παρά την ήττα του με 3-1. Η πιθανότητα, βασίζετε σε ένα λάθος των αντιπάλων του, που άφησαν για περίπου δύο λεπτά 6 ξένους στον αγωνιστικό χώρο.

Μην ξέροντας αν ο ΟΣΦΠ θα κάνει ένσταση -ναι, καλά που δεν το ήξερα- μπαίνω στο site τους για να διαβάσω το δελτίο τύπου. Εκεί ανακαλύπτω, ότι προβάλουν την ομάδα τους ως πρώτη, παρά το γεγονός ότι ισοβαθμεί με τον Παναθηναϊκό, ο οποίος όμως έχει καλλίτερη επίθεση κατά ένα τέρμα και άρα καταλαμβάνει την πρώτη θέση και ο Ολυμπιακό την δεύτερη.

Αποφασίζω να δω και τον πίνακα του μπάσκετ, εκεί, ξέχασαν να καταχωρίσουν την έναρξη της αγωνιστικής περιόδου και την νίκη του Παναθηναϊκού, με αποτέλεσμα να ισοβαθμούν όλες οι ομάδες στους μηδέν βαθμούς (και φυσικά, έχουν τοποθετήσει τον Ολυμπιακό, πάνω από τον Παναθηναϊκό, βάσει της αλφαβητικής σειράς)

Μιλάμε για μεγάλες ρόμπες τελικά! Άσε που ακόμα δεν έχουν καταχωρίσει το αποτέλεσμα του κυπέλου. Σου λέει ,κάτσε, μπορεί να αλλάξει στο 3-1 σε 0-2, οπότε γιατί να το αλλάζουμε, άσε, θα βάλουμε κατευθείαν το «χάρτινο».

Issue Tracker, είσαι εδώ;

Δευτέρα πρωί, φτάνω στο γραφείο. Ανοίγω τον Issue Tracker για να δω τα εκκρεμή θέματα. Έχω ξεπεράσει τις δύο σελίδες και έχω μπει στην τρίτη. Δεν προλαβαίνω να διαβάσω ούτε το πρώτο. Έρχεται μια σύντομη απρόοπτη εργασία, μετά κι άλλη, κι άλλη. Φτάνει μεσημέρι πριν ασχοληθώ με αυτά που υποτίθεται ότι έπρεπε να κάνω. Και πάλι, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, διακοπές για μικρές, έκτακτες εργασίες. Τελικά όλη τη Δευτέρα, βγάζω δύο ή τρία Issues. Ευτυχώς, κάποια είναι για προώθηση. Φτάνει η ώρα να φύγω, σκέφτομαι ότι η μέρα πέρασε χωρίς μη παραγωγικά. «Τσαγκαροδευτέρα», αύριο θα είναι καλλίτερα.

Τρίτη, πάλι γεμάτη με μικρές, έκτατες διακοπές, από αυτές που σε αποσυντονίζουν και σε κάνουν αντιπαραγωγικό. Έχω περάσει μερικά Issues, έχω καταφέρει να προσθέσω και μερικές παραγράφους στα δύο κείμενα που βασανίζω εδώ και καιρό. Δεν είναι εντελώς χαμένη η μέρα, λέω να κάτσω λίγο παραπάνω, να πάρει το θέμα μπροστά. Έχω επιστρέψει τον αριθμό των Issues σε λιγότερα από δύο σελίδες. Έχω ελπίδες να καταφέρω να βγάλω άκρη από το χαμό και να φτάσω στο στόχο που έχω θέσει να μην έχω πάνω από μία σελίδα. Μία ομάδα Issues είναι παραμελημένα. Το Project της ιστορικότητας. Ελπίζω ότι δεν επείγει γιατί δεν είναι συμβατό με τα άλλα δύο Projects. Η ώρα είναι 6, κάνω refresh, έχω ξανά 3 σελίδες Issues. Bug του tracker, λέω, δεν έκανε refresh το φίλτρο. Το αφαιρώ και το βάζω ξανά, όχι δεν είναι bug, τόσα είναι τα Issues. Άρχισαν να έρχονται άσχετα. Αναλύσεις που έχουν ήδη γίνει. Πρέπει να ξαναγίνουν, γκρρρρ. Νέα Issues για την ιστορικότητα, τελικά επείγει. Με πιάνει πανικός. Ένα κλείνω δύο ανοίγουν. Διπλές καταχωρίσεις, αυτό το έχω δει και σε άλλο Issue, γιατί το βάλαμε πάλι; Μεταφορές Issues εκτός διαδικασίας. Νευριάζω, τι QA να περάσω ένα Issue που «ταξιδεύει» ανάμεσα από άλλα θέματα; Ένα bug fix, που θύμισε στον Developer ένα νέο Feature, αντί να το καταγράψει σε νέο Issue, ανοίγει το προς κλείσιμο. Τα έχω πει κι άλλες φορές αυτά αλλά με έχουν «γράψει». Project Manager είναι ο εργοδότης μου. Αν γράψω παράπονα, θα είναι σαν να «δίνω» το συνάδελφο. Ευτυχώς η QA Manager είναι εξυπηρετική (πέραν του δέοντος, δεν είναι αυτή η δουλειά της), το μεταφέρει εκείνη σε νέο Issue. Να δεις που όταν το δουν, θα σχολιάσουν ότι το QA κάνει ότι θέλει... τι να πεις;

Στα κομμάτια, λέω, πάω σπίτι, θα κάνω VPN μετά. Να μπορώ να καπνίζω κι όλα... βρήκαν να μας απαγορεύσουν και το τσιγάρο. Λέω να πάω από το γραφείο την Τετάρτη. Σιγά μην πάω. VPN θα κάνω. Με πούρο, σαν να κέρδισα το πρωτάθλημα. Θα περάσουν ώρες πριν μου ξαναγεμίσουν την Τρίτη σελίδα με Issues. Αφού δεν θα είναι εκεί.

Τελικά, είχε δίκαιο ο Αντώνης, «και με το ISO, τα πέντε λεπτά, δυο ώρες είναι!»

Ποίος μΧΧΧΧΧς έδωσε το παγκόσμιο στην Αφρική;

«

Οι παραδοσιακοί ηγέτες της Νοτίου Αφρικής επιθυμούν να οργανώνουν τελετουργικές σφαγές ζώων, προκειμένου να εξαγνίσουν τα στάδια όπου θα διεξαχθούν οι αγώνες για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2010.

Ο Zolani Mkiva, πρόεδρος του Makhonya Royal Trust, οργάνωσης συντονισμού πολιτιστικών δραστηριοτήτων, ανέφερε πως το τουρνουά, το πρώτο που θα διεξαχθεί στην Αφρική, πρέπει να εξαγνιστεί με έναν παραδοσιακό «αφρικανικό τρόπο».

 «Οφείλουμε να πραγματοποιήσουμε μία πολιτιστική εκδήλωση, όπου πρόκειται να θυσιάσουμε ένα ζώο», προσέθεσε ο Zolani Mkiva.

 «Θυσιάζουμε την αγελάδα για αυτό το σπουδαίο γεγονός και καλούμε τους προγόνους μας να ευλογήσουν και να διασφαλίσουν πως όλα θα κυλήσουν ομαλά. Πρόκειται για μία έκκληση στα θεία, προκειμένου να επικρατήσει φανταστική ατμόσφαιρα», παρατήρησε.

Η Αφρική έχει οριστεί να φιλοξενήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο σε λιγότερο από οκτώ μήνες και αναμένεται να προσελκύσει 500.000 τουρίστες.

Η οργάνωση Makhonya Royal Trust, όπως ανέφερε ο Mkiva, με επιστολές της στον πρόεδρο της Επιτροπής του Παγκοσμίου Κυπέλλου, πρότεινε τη διεξαγωγή παραδοσιακών τελετών σε κάθε ένα από τα 10 στάδια που πρόκειται να χρησιμοποιηθούν για τις ανάγκες του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

 «Πιστεύουμε πως από την αρχή πρέπει να προβούμε σε πράξεις σύμφωνες με τις δικές μας παραδόσεις», ανέφερε ο Mkiva.

Έως αυτή τη στιγμή, δεν υπάρχει επίσημη απάντηση στο αίτημά τους από την Οργανωτική Επιτροπή.

Πηγή: Contra.gr

»

Δε φτάνει που θα ακούμε τις εκνευριστικές τους καραμούζες σε όλη τη διάρκεια του κυπέλου, δε φτάνει που οι αθλητές θα πρέπει να αντιμετωπίσουν το κλίμα της περιοχής, δε φτάνει που θα πρέπει να οι αποστολές να πάρουν μαζί τους μέχρι υδροφόρες για το νερό που θα πίνουν, θα μας βάλουν να δούμε και θυσίες ζώων για να «εξαγνίσουν» το χώρο!

Η τοπική κουλτούρα, είναι απόλυτα σεβαστή, αλλά γιατί πρέπει να την δούμε στην τηλεόραση στη διάρκεια μιας prime time σειράς εκπομπών; Πόσο μυαλό θέλει να καταλάβεις ότι αν αναθέσεις τη διοργάνωση σε «μάγους» θα πάρεις «μαγικά» για θεραπεία;

Το μόνο που μένει τώρα, είναι να αποφασίσει η FIFA, να βάλουν και witch doctors αντί για ιατρικές ομάδες. Να χτυπάει ο παίχτης και να χορεύουν δίπλα του καπνίζοντας βοτάνια για να του περάσει ο πόνος. Έλεος!

Ποδόσφαιρο υπάρχει μόνο στην Ευρώπη και την Αμερική, δεχόμαστε την Ασία λόγω της τεράστιας πελατειακής βάσης, αλλά γιατί στα κομμάτια πάμε στην Αφρική, δεν μας πάει το κλίμα, δεν μας πάει η περιοχή, δεν μας πάνε οι υποδομές και δεν υπάρχουν χρήματα. Δε φτάνει δηλαδή που θα είναι (όπως όλα δείχνουν) μια από τις χειρότερες διοργανώσεις της ιστορίας, θα χρεωθούν και για τα επόμενα 120 χρόνια οι άνθρωποι.

Ποδοσφαιρικά Σενάρια

Φανταστείτε, η ομάδα σας έχει δεχτεί δύο τέρματα σε ένα λεπτό. Ο τερματοφύλακας είναι καταρρακωμένος και όλα δείχνουν ότι το ημίχρονο θα τελειώσει με το σκορ στο 2-1. Μερικά δευτερόλεπτα ακόμα για να σφυρίξει ο διαιτητής. Καμία ελπίδα.

Ο νεαρός τερματοφύλακας την ομάδας (με το στίγμα του αποτυχημένου να αιωρείται πάνω από το κεφάλι του) βγάζει τη μπάλα από την περιοχή του σε μια προσπάθεια να «γεμίσει» στην αντίπαλη περιοχή για να δώσει μία ακόμα ευκαιρία. Μια τελευταία ευκαιρία στην ομάδα του να ισοφαρίσει πριν το ημίχρονο.

Φανταστείτε την τροχεία της μπάλας καθώς αυτή φτάνει στην μεγάλη περιοχή του αντιπάλου, ο επιθετικός προσπαθεί να ξεφύγει από τα μαρκαρίσματα, οι αμυντικοί προσπαθούν να τον εμποδίσουν, ο αντίπαλος τερματοφύλακας κάνει έξοδο... εσείς στις κερκίδες κρατάτε και την αναπνοή σας, «είναι κοντά» ψελλίζει ο διπλανός σας. Καρφώνετε τα μάτια στην μπάλα, μετά στο κεφάλι του επιθετικού... τα δευτερόλεπτα περνάνε σαν ώρες. Όλη η φάση μοιάζει να «τρέχει» σε αργή κίνηση.

Ξαφνικά, χάνεται το κεφάλι του αμυντικού από τα μάτια σας. Ο τερματοφύλακας είναι στο έδαφος, ο αμυντικός κάνει σπριντ για να προλάβει τη μπάλα, νεκρική σιγή στο γήπεδο, όλοι κοιτάνε το διαιτητή, «έδωσε κάτι;» και η μπάλα, καταλήγει στο δίχτυα «όχι, δε σφύριξε, δείχνει τη σέντρα!», «έβαλε γκολ ο τερματοφύλακας», «από τη μία περιοχή στην άλλη»

Ε, καλά, μην το φανταστείτε, δείτε το!

Ποιος βγήκε κυβέρνηση;

Κύριε Υπουργέ,

Δια της παρούσης, λαμβάνω την τιμή να σας ερωτήσω, ποιος συνδυασμός κέρδισε της εκλογές. Αν αναρωτιέστε αν κατοικώ σε κάποιο βουνό και δεν λαμβάνω τα νέα της χώρας, θα σας απαντήσω ότι όχι, μένω στο κέντρο της Αθήνας και διαβάζω εφημερίδα σχεδόν κάθε μέρα. Επίσης, κάθε μέρα, διαβάζω ειδήσεις από διάφορες διαδικτυακές πηγές.

Η ερώτησή μου, είναι αποτέλεσμα της -παράνομης κατά την ταπεινή μου γνώμη- παρέμβασής σας, στις καθημερινές εργασίες των διωκτικών αρχών καθώς και ο επαγγελματικός αποκεφαλισμός του αρχηγού της Ελληνικής Αστυνομίας.

Η μετονομασία του υπουργείου από «Δημοσίας Τάξεως» σε «Προστασίας του Πολίτη» δεν σημαίνει ότι άλλαξε ο ρόλος του. Ο ρόλος του Υπουργείου καθώς και της Αστυνομίας είναι και ήταν πάντα η προστασία όλων των μελλών της κοινωνίας (στο βαθμός της νομιμότητας) καθώς και οι δίωξη αυτών που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο απειλούν ή διαταράσσουν την τάξη, την ασφάλεια τον πολιτών καθώς και η τήρηση της νομιμότητας.

Αν η εν λόγω αστυνομική δύναμη, υπέπεσε σε κάποιας μορφής παρανομία ή κατάχρηση εξουσίας, υπάρχει η νόμιμη οδός για τη δίωξη και τιμωρία τους, αν και κάτι τέτοιο δεν προκύπτει από την έως τώρα πληροφόρησή μου. Φυσικά, η δική σας επίσημη και υπηρεσιακή ενημέρωση, θα πρέπει να είναι πολύ καλλίτερη από την δική μου και άρα η δική σας άποψη είναι κατά κάποιο τρόπο «ισχυρότερη».

Ακόμα και αν είναι έτσι όμως τα πράγματα και υπήρξε λάθος χειρισμός από κάποιο ή κάποια όργανο/α της τάξης θεωρώ την αντίδρασή σας υπερβολική αλλά και λάθος. Κύριε Υπουργέ, θα ήθελα να μου εξηγήσετε αν κάθε φορά που κάποιο τυχαίο όργανο της τάξης, παρανομεί:

1.       Θα καρατομείται ο Αρχηγός της Αστυνομίας ως υπεύθυνος της κακής ενέργειας του εμμέσου υφισταμένου του.

2.       Θα επεμβαίνετε προσωπικά για την απόδοση δικαιοσύνης.

Δεν θέλω σε καμία περίπτωση να σας θίξω προσωπικά, αλλά μου δημιουργείται το ερώτημα, έχετε τόσο ανεπτυγμένο το αίσθημα της δικαιοσύνης ώστε με ελαφρά καρδιά, εκτός διαδικασίας και νομιμότητας να διατάσετε την απόρριψη κατηγοριών; Αν ναι, να περιμένουμε ότι θα σας ανατεθεί και το Υπουργείο Δικαιοσύνης, ότι θα αναλάβετε τον ρόλο του Δικαστού σε κάθε περίπτωση; Ίσως έτσι, εξασφαλίσουμε και την εξυγίανση ενός τομέα που πραγματικά πονάει εδώ και χρόνια.

Δεν έχετε καμία αμφιβολία για τα γεγονότα; Δεν υπάρχει καμία περίπτωση να υπέπεσαν οι συλληφθέντες σε παράνομες πράξεις; Αλλά ακόμα κι αν δεν υπέπεσαν, δεν υπάρχει η νόμιμα κατοχυρωμένη οδός, την οποία εσείς ως Βουλευτής και μέλος του Νομοθετικού Οργάνου της Χώρας διαμορφώσατε; Δεν έχετε εμπιστοσύνη στη διαδικασία;  Αν αύριο διαφωνήσω με κάποιο συμπολίτη μου, με συμβουλεύετε να «πάρω το νόμο στα χέρια μου» και να μην καταφύγω στη Πολιτεία; Έχει καταπέσει το Πολίτευμα και δεν το έμαθα;

Κύριε Υπουργέ, θα δρούσατε έτσι αν ήταν απλοί πολίτες, άνθρωποι της «διπλανής πόρτας» και όχι πολιτικοί ενός χώρου που έχει τη δύναμη να σας «ταλαιπωρήσει»; Οι αστυνομικοί που -επί της ουσίας- ακυρώθηκαν ως άνθρωποι, πολίτες, επαγγελματίες και δημόσιοι λειτουργοί, δεν αξίζουν λίγη από την προστασία που προσφέρατε στους πολιτικούς συνάδελφους σας;

Η νέα εποχή που ο αρχηγός της παράταξής σας πρεσβεύει, προβλέπει και διαχωρισμό ανάμεσα σε κατηγορίες πολιτών; Μέχρι τώρα, ήξερα, ότι λόγο της κακής εφαρμογής του νόμου, κάποιοι βουλευτές, έχουν αποφύγει διώξεις. Επί των ημερών σας, να περιμένουμε την επισημοποίηση αυτού του οικτρού γεγονότος;

Μετά τιμής,

ΓΧΠ

Γνώμες, όλοι έχουμε από μία

Μπαίνω στο ταξί και ο οδηγός ακούει Γεωργίου, οποίος -για άλλη μια φορά- εκφράζει την άποψή του για την Εθνική και τον Ρεχάγκελ. Στη διαδρομή, πιάνουμε την κουβέντα (όχι που θα άφηνα την ευκαιρία). Μου εκφράζει το παράπονο ότι η Εθνική δεν παίζει μπάλα, του απαντάω ότι μπορεί να μην παίζει μπάλα, παίζει όμως ποδόσφαιρο. Δαγκώνεται, τον ενοχλεί που κάνω το διαχωρισμό, του εξηγώ ότι τα βήματα της ομάδας που την οδήγησαν από «πελάτης ερασιτεχνικών σωματίων» σε «πρώην πρωταθλήτρια Ευρώπης» και «αξιόμαχο αντίπαλο» για σχεδόν κάθε ομάδα, είναι προφανή και δεν χρειάζεται να τα αναλύσουμε. Του θυμίζω ακόμα τις εποχές που οι παίκτες δεν ήθελαν να συμμετέχουν, τις κουβέντες που γινόντουσαν τότε για την έλλειψη «βάρους» από τη φανέλα κτλ. Σιωπά για λίγο.

Επανέρχεται με την ερώτηση «μα είναι παίχτες αυτοί που βάζει; Άσε μας με το βαζελότονο», του επιστρέφω την ερώτηση, «ποιους θα έβαζες εσύ;», κολλάει ξανά, «μα είναι παίχτης ο Χαριστέας;» επιμένει. Τον κοιτάω και κρύβω ένα χαμόγελο. «Πολύ ωραία, δεν είναι, ποιόν θέλεις για επίθεση;» δαγκώνεται ξανά, γιατί πρέπει να απαντήσει και η απάντηση του θα τον χρωματίσει με ένα βαθύ κόκκινο χρώμα, όχι του Ολυμπιακού, αλλά του γαύρου.




«Το Μήτρογλου» ψελλίζει, χαμογελάω, «Καλός παίκτης» υπερθεματίζω «δυνατός, με πάθος...» παίρνει θάρρος και γνέφει καταφατικά. «Μόνο που δεν χωράει στο σύστημα, πρέπει να το αλλάξουμε, να το κάνουμε 4-4-2, για να μπορεί να παίξει» λέω σχεδόν αυθαίρετα, «Γιατί τι έχει το 4-4-2; Το καλλίτερο σύστημα είναι!» τονίζει με πάθος.

Ακουμπώ στην πόρτα και τον κοιτάζω, «Και ποιος θα παίζει αριστερό εξρεμ;» του πετάω χαμογελώντας. Δαγκώνεται πάλι, «Άσε στα αριστερά, δεξιά ποιος θα παίξει;» κοιτάει στεγνά μπροστά και αναπνέει πιο γρήγορα «στο κέντρο, θα βάλουμε αμυντικά ή δημιουργικά χαφ;» συνεχίζω το βιολί μου εγώ... «Γιατί έχουμε δημιουργικά χαφ;» μου απαντάει επιτέλους, «Αφού λοιπόν δεν έχουμε αριστερό εξτρεμ, δεξί εξτρεμ και δημιουργικά χαφ, είμαστε λίγο μπάζα» του λέω «Ε, δεν είμαστε;» συμφωνεί, «Ε, για μπάζα, καλά τα καταφέρνει ο προπονητής μας, δύο συμμετοχές σε τελικές φάσεις ευρωπαϊκού, παρά λίγο στο προηγούμενο παγκόσμιο, φέτος το κυνηγάμε ακόμα... καλά τα καταφέρνει για προπονητής μπάζων» του λέω και σταματάω να μιλάω.

Μετά την ολιγόλεπτη παύση, άλλαξε θέμα και προσπάθησε να με πείσει για το αν ο Καραγκούνης θα είχε θέση στον ΟΣΦΠ ή όχι... τι να πεις. Κάποιοι άνθρωποι δεν μαθαίνουν ποτέ και εγώ, μάλλον είμαι ένας από αυτούς. Αλλιώς γιατί να κάνω όλο αυτό τον κόπο για να του αποδείξω ότι δεν ξέρει τι λέει... θα έπρεπε να ξέρω ότι αυτός που δεν ξέρει τι λέει, δεν ξέρει ότι τι λέω εγώ.

Εις θάνατον

Και ενώ εμείς εδώ φωνάζουμε και κατηγορούμε ο ένας τον άλλο για το ποιος είναι πιο «δημοκράτης» από τον άλλο και ποιος μπορεί να επιβάλει «δημοκρατικά» τις απόψεις του στον άλλο. Υπάρχουν μέρη όπου δικαστές, υπογράφουν κείμενα του τύπου

«

...οι «ΜΖ», «ΑΠ» και ΝΑ» καταδικάστηκαν σε θάνατο για τις σχέσεις τους με εκτός νόμου οργανώσεις που στόχο έχουν την ανατροπή του καθεστώτος...

»

Πηγή: in.gr