Μια μέρα στην Αθήνα της απεργίας

Ξεκίνησα το πρωί για να πάω στην δουλειά μου. Σήμερα είχα πρωινό, εξωτερικό ραντεβού, οπότε και έπρεπε να πάω στο κέντρο. Στο δρόμο για το Μετρό, έπεσα πάνω σε ένα λεωφορείο (που κάνει στάση 100 μέτρα από το ραντεβού μου). Ε, λέω, να τύχη, μέρα απεργίας, εγώ θα πάω door to door! Μόνο που το λεωφορείο σταμάτησε στη μέση και ο οδηγός μας ενημέρωσε ότι «ως εδώ πάει, κατεβείτε». Ευτυχώς, μας άφησε κοντά στο Μετρό, οπότε η μετεπιβίβαση ήταν γρήγορη. Μόνο που όταν μπήκα στο Μετρό, ενημερώθηκα ότι «Με διαταγή της αστυνομίας, οι σταθμοί Σύνταγμα και Ευαγγελισμός, δεν λειτουργούν και δεν πραγματοποιούνται στάσεις». Εγώ ήθελα να αλλάξω συρμό, αλλά ούτε και αυτό μπορούσα να κάνω.

Γιατί να μην μπορείς να αλλάξεις συρμό μέσα στον κατά τα άλλα κλειστό σταθμό; Εντάξει, να μην υπάρχει πρόσβαση στις εισόδους και εξόδους, αλλά ποιο είναι το πρόβλημα να κατέβω από τη μία αποβάθρα και να πάω στην άλλη; Ποιο πρωτόκολλο ασφαλείας παραβιάζω;

Τελικά, υποχρεώθηκα να κατέβω στο Μοναστηράκι, όπου πλήθος κόσμου προσπαθούσε να μπει στο τραίνο με τον συνηθισμένο και ευγενικό τρόπο του «σπρώξε - σπρώξε, θα τους ρίξουμε από την άλλη». Κατάφερα να βγω σχεδόν ατσαλάκωτος και να σκαρφαλώσω στα σκαλιά. Βγήκα από το σταθμό περίπου 30’ λεπτά αργότερα και το πήρα με τα πόδια, δεν είναι και καμία σπουδαία απόσταση.

Μόνο που έξω από το σταθμό, είχαν αρχίσει να μαζεύονται οι ομάδες του ΠΑΜΕ, για να είμαι ειλικρινής, ευτυχώς που ήταν του ΠΑΜΕ, γιατί τη γλύτωσα με μια απλή γιούχα. Προφανώς το να φοράς κοστούμι στη δουλειά σου είναι μεγάλη ντροπή, έτσι κι εγώ «ντράπηκα», χαμήλωσα το βλέμμα και πήγα στη δουλειά μου.

Όταν με το καλό τέλειωσα τη δουλειά μου, αποφάσισα ότι δεν αξίζει τον κόπο να μαντέψω ποιοι σταθμοί μπορεί να είναι ανοιχτοί και το πήρα με τα πόδια. Μόνο που στην πορεία μου τώρα, έπρεπε να διασχίσω το κύριο σώμα των απεργών, οι πιθανότητες είναι ότι ούτε που θα μου μιλούσαν, αλλά έχοντας φάει την πρωινή γιούχα και έχοντας ακούσει για τα αδέσποτα γιαούρτια, έκανα μεταβολή και το έκοψα για Μέγαρο Μουσικής. Άλλωστε η ώρα ήταν ήδη περασμένη και το επόμενο task μου στο γραφείο ήταν για after hours...

Άντε βρε, λόγω της απεργίας έφαγα σπίτι και πρόλαβα μια ωρίτσα ύπνο. Έριξα και λίγο παραπάνω περπάτημα από το κανονικό, αλλά αυτό κάνει καλό στην υγεία.

Για την ιστορία, δαπάνησα πάνω από 3 ώρες σήμερα στις μετακινήσεις μου

Exchange Hypotheses

Εκεί που λες ότι έχεις προλάβει να τελειώσεις τις δουλείες σου νωρίς, εκεί που λες, «17:00 άντε το πολύ 18:00 έχω φύγει», είναι η ώρα που κάτι θα πάει στραβά. Όχι κάτι μεγάλο, ας πούμε ο Exchange Server θα κρεμάσει. Ας πούμε το edb αρχείο θα χτυπήσει και δεν θα μπορείς να κάνεις mount. Ας πούμε θα χρειαστεί να φτιάξεις ένα νέο (virtual) Exchange για να δοκιμάσεις να το επισκευάσεις χωρίς να ρισκάρεις το αρχικό σου setup. Ας πούμε θα κάνει 7 ώρες για να πετύχει το mount. Ας πούμε θα κάτσεις στο γραφείο μέχρι τις 1 το πρωί για να υπάρχει mail server αύριο. Ας πούμε ότι θα δοκιμάσεις ότι μπορείς να σκεφτείς εσύ και μερικές δεκάδες χιλιάδες σαν εσένα (thank God for Google).

Υποθετικά πάντα, not that it actually happened!

Σειρές και Πολιτισμός

Διαβάζω στο site της Καθημερινής και μάλιστα από το feed «Πολιτισμός» ότι η αρθρογράφος κυρία Σελανα Βροντη, παρεξηγήθηκε που είδε (ξανά) τα Φιλαράκια στο Star. Η κατακλείδα του άρθρου της (ολόκληρο εδώ) λέει:

Η κωμωδία αυτή, όμως, όση τηλεθέαση κι αν έχει, έχει καταντήσει «παλαιολιθική». Θα συμβουλεύαμε, λοιπόν, το Star να σκάψει λίγο πιο βαθιά στα συρτάρια των τηλεοπτικών δικτύων.

Κατ’ αρχήν τα αυτονόητα: Τι θέλει η τηλεόραση (και μάλιστα της μεσημεριανής / απογευματινής ζώνης) σε μια στήλη «Πολιτισμού»;

Σε μία χώρα που έχουμε δει εβδομήντα φορές τις σειρές του Δαλιανίδη (που ήταν όλες ίδιες μεταξύ τους και όχι τόσο αστείες), που βλέπουμε το ένα trash μετά το άλλο, που είδαμε τέσσερις (4) φορές τους αγώνες του Μουντιάλ, που βλέπουμε τούρκικες μελό σειρές. Σε ένα κανάλι που δείχνει soft porno αντί για δελτίο ειδήσεων. Σε μια χρονιά, που τα κανάλια έκαναν επανάληψη ακόμα και σειρά που σταμάτησε μετά το τρίτο ή τέταρτο επεισόδιο, γιατί τσακώθηκαν οι ηθοποιοί.

Μέσα σε όλα αυτά, η κυρία Σελανα Βροντη, «χαλάστηκε» με τα Φιλαράκια...

Ταυτοποίηση blogs και άλλα παραμύθια

Τα λίγα και όχι σημαντικά πράγματα που γράφω, τα γράφω πάντα με το αληθινό μου όνομα. Επειδή έτσι θέλω, έτσι νομίζω ότι είναι σωστό. Αυτό όμως, δεν είναι δόγμα. Ποτέ δεν έκανα «αποκαλύψεις» και «ρεπορτάζ», ποτέ δεν πληρώθηκα και ποτέ δεν πρόκειται να πληρωθώ για τις βλακείες που γράφω. Το bog μου είναι αυστηρώς προσωπικό. Χαβαλές είναι. Ένα μέρος για να γκρινιάζω είναι. Ό,τι θέλω είναι.

Η παρουσία μου στο web, είναι επιφανειακή, είναι χαλαρή και έχει μέσα της αρκετή γκρίνια, δεν διεκδικεί δάφνες ορθότητας ή άλλου τύπου. Γράφω συνήθως, αυτά που δεν θέλω να πω προφορικά. Κουβεντιάζω με κάποιους φίλους (κανονικούς ή webικούς). Συχνά απλά σχολιάζω ποδόσφαιρο.

Αυτό δεν σημαίνει ότι κάποιος άλλος δεν μπορεί ή δεν πρέπει να κάνει το blog του σοβαρό, δημοσιογραφικό, ψευδοδημοσιογραφικό ή ότι άλλο θέλει. Να κάνει αποκαλύψεις, να γράφει αλήθειες ή ψέματα, να κάνει προπαγάνδα ή προσηλυτισμό. Το blog είναι πρώτα και πάνω από όλα λόγος. Καλός ή κακός, ακαδημαϊκός ή απαίδευτος.

Δικαίωμα να έχει άποψη, λόγο και φυσικά blog, έχει κάθε άνθρωπος. Ανεξαιρέτως.

Ο λόγος στη χώρα μας, προστατεύεται από το 14 του Συντάγματος. Δεν έχει ανάγκη από άλλου είδους προστασία. Δεν έχει ανάγκη από επιτροπές, συμβούλους και αναλυτές. Το Σύνταγμα είναι υπεράνω όλων και είναι αδιαπραγμάτευτο.

Το αν κάποιος κάνει ή όχι την καλλίτερη ή την χειρότερη χρήση του δικαιώματος του να μιλάει, είναι κι αυτό δικαίωμα του. Όποιος κι αν είναι! Ακόμα κι αν είναι τραμπούκος, έχει τα ίδια δικαιώματα με όλους τους άλλους.

Το αν -προσωπικά- με ενοχλούν σκιώδη και πιθανώς επαγγελματικά κατευθυνόμενα blogs, είναι δικό μου πρόβλημα και -προφανώς- δική μου επιλογή να τα διαβάσω ή όχι. Αν κάποια blogs φιλοξενούν απόψεις που είναι προσβλητικές για το κοινό, είναι επιλογή του κοινού να τα διαβάσει ή όχι. Αν το κοινό δεν έχει την παιδεία να κρίνει τι είναι καλό και κακό, τι είναι «αποκαλυπτικό», «ψαγμένο» και τι μαύρη προπαγάνδα, τότε το πρόβλημα είναι το κοινό και η παιδεία του και όχι η ύπαρξη του περιεχομένου.

Αν υπάρχουν αξιόποινες πράξεις, υπάρχει η νόμιμη οδός (που περνάει από το γραφείο της αρμόδιας εισαγγελικής αρχής) για να μάθει ο θιγμένος ή / και ο Δικαστικός Λειτουργός τα στοιχεία του ανθρώπου που υπέπεσε στο παράπτωμα και να τον οδηγήσει στη Δικαιοσύνη και προ των ευθυνών του. Μέχρι να βγει η απόφαση της Δικαιοσύνης, κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μάθει ποιος είναι ο κατηγορούμενος και γιατί κατηγορείται.

Δε με αφορά η όποια απόφαση / γνωμάτευση της όποιας επιτροπής / συμβουλίου. Αν ο κρατικός μηχανισμός δεν είναι σε θέση να κάνει την εργασία του, δικό του πρόβλημα. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση να κάνω οποιαδήποτε ενέργεια ταυτοποίησης, σε οποιαδήποτε «αρχή» προκύψει από αυτή την διαδικασία. Μπορεί να μην είμαι υποστηρικτής της ανωνυμίας, η ανωνυμία όμως είναι δικαίωμα!

Είναι το ίδιο πράγμα με το να πρέπει να δείξεις ταυτότητα για να μπεις στο καφενείο, επειδή μέσα λαμβάνουν χώρα πολικές συζητήσεις. Αν κάνω κάτι παράνομο στο καφενείο, θα κληθεί η αστυνομία και με τη νόμιμη διαδικασία, θα μάθει τα στοιχεία μου. Αφού όμως πρώτα έχει στοιχειοθετηθεί κατηγορία. Νόμιμα και ξεκάθαρα. Με το φως του ήλιου. Χωρίς εκβιαστικούς και τρομοκρατικούς «κανονισμούς λειτουργίας».

Είναι από τις λίγες φορές (αν όχι η πρώτη) που δηλώνω ότι ΔΕΝ θα τηρήσω νόμο. Μάλιστα το κάνω πολύ πριν ανακοινωθεί το όποιο πόρισμα / συμβουλή της επιτροπής, καθώς δεν είμαι διατεθειμένος να μπω σε οποιουδήποτε είδους διαπραγμάτευση σε θέματα που έχουν λυθεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια.

Ανδρέας Λοβέρδος, ο ανθρωπιστής

Μόλις διάβασα την αποτρόπαια και σχεδόν χιτλερική απόφαση του υπουργού «Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης» κυρίου Ανδρέα Λοβέρδου. Σύμφωνα με την απόφαση αυτή, οι τρόφιμοι υπηρεσιών κλειστής φροντίδας, θα πληρώσουν από 40% μέχρι 80% της σύνταξής τους, με μορφή παρακράτησης για να χρηματοδοτήσουν την υπηρεσία που τους φιλοξενεί.

Η κλίματα για την παρακράτηση είναι στον παρακάτω πίνακα

Υποθέτω ότι είναι μικρό το τίμημα για τη χάρη που τους κάνουμε και δεν τους στέλνουμε σε κρεματόρια.

Εδώ και δύο χρόνια, όλοι μιλάμε για εφαρμογή «σκληρών» μέτρων, τα οποία όμως δεν εφαρμόζονται για διάφορους λόγους. Κάθε ομάδα -προστατεύοντας τα συμφέροντά της- βρήκε τρόπους να αμυνθεί. Νόμιμα, παράνομα, ηθικά ή ανήθικα, όλες οι ομάδες κατάφεραν σε κάποιο βαθμό να μην «πληρώσουν» το πλήρες τίμημα της κρίσης. Έτσι, οι φωτισμένοι μας ηγέτες, κάθισαν, σκέφτηκαν και κατέληξαν στο συμπέρασμα:

«Να τα πάρουμε από αυτούς που δεν μπορούν να φωνάξουν»

Έτσι, η νέα σειρά μέτρων, μπορεί κάλλιστα να περιλαμβάνει αυτούς με ψυχικά και διανοητικά προβλήματα, τους μουγκούς, τους τυφλούς, τους ανάπηρους και κάθε ομάδα που δεν μπορεί να κρυφτεί. Το νέο μας σύνθημα θα είναι: «Let’s prey on the weak»

Και όλα αυτά, από τον άνθρωπο που αξιώνει να φέρει τον τίτλο «Υπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης».

Επίδαυρος 2011: Ριχάρδος Γ’

Έργο

Το έργο, είναι φυσικά εκτός οποιασδήποτε κριτικής. Τουλάχιστον για κάποιον σαν εμένα που λατρεύει το Βάρδο και τη γραφή του.

Παραγωγή

Η παραγωγή, είναι φυσικά ανώτερη του ελληνικού θεάτρου, αλλά δεν ξεφεύγει από τον κανόνα που λέει «άλλαξε κι εσύ το κείμενο του Shakespeare, μπορείς». Τι κι αν ο συγγραφέας το έγραψε έτσι, προφανώς ο κάθε σκηνοθέτης έχει το δικαίωμα να βάλει τη δικιά του σφραγίδα, να αλλάξει το ύφος της φράσης και να το περάσει μετά για καλλιτεχνική παρέμβαση και βελτίωση στο κείμενο. Όχι, δεν θα γράψει ποτέ δικό του έργο, απλά θα «επεξεργαστεί» το έτοιμο.

Κατά τα άλλα, η αφαιρετική διάθεση είναι πάντα καλή ιδέα στο θέατρο, με εξαίρεση τις σκηνές των εκτελέσεων που πέρασαν το νήμα.

Kevin Spacey

Όταν άκουσα ότι θα παίζει το Ριχάρδο, κάτι μ’ έπιασε. Είναι φτιαγμένος για το ρόλο, όσο ο Al Pacino είναι φτιαγμένος για να παίξει Ληρ. Όσοι θυμούνται τους Συνήθεις Υπόπτους, ξέρουν ότι ο Spacey, έχει τον τρόπο να σε πείσει ότι είναι παραπληγικός. Δυστυχώς, εχτές το ταλέντο του πέρασε σε δεύτερο ρόλο από τη στιγμή που o καταπληκτικός ηθοποιός, κοίταξε περιπαικτικά το κοινό και προκάλεσε το γέλιο των θεατών την ώρα που στη σκηνή η Margaret καταριέται όλους τους ευγενείς για το θάνατο της οικογένειάς της. Όχι ρε, δε γελάμε κατά τη διάρκεια της απαρίθμησης θυμάτων. Φυσικά, το κοινό δεν περίμενε την «αφορμή» για να γελάσει, είχε ξεκαρδιστεί στο γέλιο στη σκηνή της ερωτικής εξομολόγησης. Ναι, λογικό, ένας δύσμορφος παραπληγικός πέφτει στα πόδια μια καλλονής και ομολόγει το ένα του κίνητρο για το φόνο, την καλεί να τερματίσει τη ζωή του ή να του πει να το κάνει ο ίδιος. Ο Kevin Spacey σέρνεται στο πάτωμα, με το μαχαίρι στο λαιμό του, περιμένει μία λέξη της Anne για να δώσει τέλος και το φιλοθεάμον ελληνικό κοινό... γελάει.

Κοινό

Όσο ελιτιστικό κι αν είναι αυτό, εχτές πέρασαν από το μυαλό μου οι παρακάτω σκέψεις, σε διάφορες περιπτώσεις:

Μόνο 30€, έπρεπε να κοστίζουν από 100 και πάνω για να μην έρθουν κάποιοι από αυτούς

Τι τη θες την Επίδαυρο ρε κάφρε αφού δεν έχεις διαβάσει ποτέ το έργο;

Τι τη θες την Επίδαυρο ρε γύφτο που πετάς κάτω τα σκουπίδια σου; Εδώ βρήκες να τα πετάξεις ρε τουρκόσπορε;

Τι τη θες την Επίδαυρο μανδάμ, στα μάρμαρα με τσόκαρα / τακούνια;

Που το είδες γραμμένο μανδάμ ότι θα κάθεσαι σταυροπόδι στις κερκίδες της Επιδαύρου και θα κλοτσάς τον μπροστινό σου;

Ρε κούρδε, σβήσε το κινητό σου και μην κουβεντιάζεις με το διπλανό σου!

Ναι ρε κάφρε, από όλο το έργο ήξερες το «A horse, a horse my kingdom for a horse», αλλά αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να το αναφωνήσεις μαζί με τον Spacey!

Ελπίς τέλος -stop-

Κατ αρχήν να ξεκινήσω λέγοντας ότι η πρώτη Οικουμενική Κυβέρνηση, κατάφερε να κάνει πράγματα που οι κομματικές δεν είχαν καταφέρει. Αυτό σημαίνει ότι το σχήμα δεν μπορεί να θεωρηθεί αποτυχημένο, εξ ορισμού.

Αυτό που αλλάζει σήμερα και με κάνει βλέπω το σενάριο με σκεπτικισμό, είναι ότι αυτή τη φορά, οι κομματικοί μηχανισμοί είναι έτοιμοι και ξέρουν τι να περιμένουν. Το έχουν μελετήσει και είμαι σίγουρος ότι έχουν επεξεργαστεί σενάρια για το θέμα.

Άρα, αυτή η Οικουμενική, θα είναι εξ ορισμού λιγότερο αποτελεσματική από την προηγούμενη, καθώς θα έχει καλλίτερους και οργανωμένους αντιπάλους. Από εκεί και πέρα, τα προβλήματα μας, δεν σταματούν.

Σε μία Βουλή όπου τα δύο μεγάλα κόμματα, είναι παγιδευμένα στην βρόμικη εσωστρέφεια της κομματικής τους μηχανής, κοιτάς αριστερά και βλέπεις το ιδεολογικά απαρχαιωμένο ΚΚΕ και τον βίαιο, ανειλικρινή και επικίνδυνο ΣΥΡΙΖΑ. Κοιτάς δεξιά και βλέπεις το απολύτως επικίνδυνο ΛΑΟΣ και την εγωκεντρική και αμφιβόλου ιδεολογίας ΔΗΣΥ.

Που μπορεί να στραφεί ο λαός; Ποιος μπορεί να βάλει πλάτη στο Πολίτευμα; Σε ποιόν μπορείτε να δώσετε την Εντολή; Ποιού κόμματος τη σημαία θα σηκώνατε χωρίς να ντρέπεστε;

Ζητείται ελπίς, όσο - όσο!

Η Barca, το «απλό» και η αποθέωση

Πριν αρχίσω την γκρίνια, είναι απαραίτητο να πω ότι αυτή τη στιγμή, η Barca παράγει το καλλίτερο ποδόσφαιρο στην Ευρώπη. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι και η καλλίτερη ομάδα, καθώς ομάδα σημαίνει περισσότερα πράγματα από το ποδοσφαιρικό αποτέλεσμα που παράγει στο γήπεδο, ακόμα κι αν αυτό το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό!

Ομάδα σημαίνει το δέσιμο των μονάδων εντός και εκτός γηπέδων, τη βάση των μακροχρόνιων οπαδών τους, την παράδοση που δημιουργούν τα παραπάνω εντός και εκτός γηπέδων. Τις προσδοκίες που δημιουργεί και επιβεβαιώνει ή αποτυγχάνει να επιβεβαιώσει σε βάθος χρόνου. Με λίγα λόγια, την ιστορία του συλλόγου, τις στιγμές που μετά από χρόνια ο μέσος φίλαθλος αναπολεί στις συζητήσεις του με άλλους ποδοσφαιρόφιλους. Όπως η ανατροπή στον τελικό του 2005, όταν ο Andriy Shevchenko αστόχησε δύο φορές από τα 11 μέτρα και η Liverpool κατάφερε να «γυρίσει» το 3-0 του πρώτου ημιχρόνου. Ή οι δύο συνεχόμενες συμμετοχές (και ήττες) της Valencia, το 2000 και το 2001. Η κατάκτηση των «ζυγών» τίτλων της Real (1998, 2000, 2002). Το εκπληκτικό τέρμα του Zinedine Zidane στον τελικό του 2002. Η επική ανατροπή στις καθυστερήσεις του τελικού του 1999 (90’ και 92’). Η ντρίπλα του Redondo μέσα στο Old Trafford. Θα μπορούσα να συνεχίσω για ολόκληρες σελίδες με τέτοιες στιγμές, αλλά θα σταματήσω κάπου εδώ.

Σε αυτό το θέμα, η Barcelona, κατά την προσωπική μου άποψη, υπολείπεται πολύ των ομάδων που στο παρελθόν χαρακτηρίστηκαν μεγαθήρια ή ιερά τέρατα. Με εξαίρεση την πραγματικά συγκινητική στιγμή που το κύπελλο σηκώνει ο Éric Abidal, θα πρέπει να «σκάψω» για να βρω μια τέτοια στιγμή που σημειώνει το «βάρος» της φανέλας, την ιστορική αποδοχή του συλλόγου σαν έναν πραγματικά σπουδαίο.

UEFA Champions League Final 2011

Ήρθε η ώρα του Τελικού της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης. Έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα, ενός «λαθραίου» τελικού. Μαντέψτε, σήμερα το βράδυ, για πρώτη φορά μετά από ούτε ξέρω πόσα χρόνια, δεν θα είμαι σε σαλόνι. Θα είμαι σε εκκλησία... με λαθραίο ράδιο, netbook και ίσως τηλεόραση.

Υπήρξε ανήρ και μάλιστα φίλος δικός μου, που επέλεξε αυτή την ημέρα να τελέσει τους γάμους του!

Όταν πριν από περίπου μια εβδομάδα, έγραψα στο twitter «Who gets married during the UCL final», πήρα την κυνική απαντητική ερώτηση «A couple of lesbians?».

Ξεπερνώντας (λέμε τώρα) την πίκρα μου για το ατόπημα του φίλου που μας έβαλε στην διαδικασία να ξεθάψουμε ραδιοφωνάκια και κάρτες τηλεόρασης, προχωράω στα του αγώνα.

Στην πρώτη ματιά, η Barcelona είναι προφανώς φαβορί. Έχει πληρέστερο ρόστερ, καλλίτερη αμυντική λειτουργία, μεγαλύτερη αντοχή και ο κεντρικός της άξονας... φιου!

Από την άλλη πλευρά, οι Κόκκινοι Διάβολοι δεν έχουν το συσσωρευμένο ταλέντο των Καταλανών, αλλά είναι μια ομάδα που παίζει οργανωμένο ποδόσφαιρο. Φέτος, στην έναρξη της περιόδου, λίγοι θα πίστευαν ότι θα μπορούσε να φτάσει στην κατάκτηση της Premiership και στον τελικό του Champions League (βλ τι λέγαμε τότε). Κι όμως, τα κατάφερε

Η όποια ελπίδα της United, είναι φυσικά ο συνδυασμός των βετεράνων της και ο άνθρωπος θρύλος που κάθετε στον πάγκο της από το 1986.

Εις θάνατον

Όταν ένας άνθρωπος έχει φτάσει σε τέτοιο βαθμό αποκτήνωσης ώστε να πει αυτή τη φράση, δεν υπάρχει περιθώριο για σωφρονισμό, επανένταξη κτλ. Είναι τερματική περίπτωση. Την πράξη -υπό προϋποθέσεις- θα μπορούσα -ίσως- να τη δικαιολογήσω, η απάντηση όμως αυτή είναι από μόνη της θανατική καταδίκη.

Κλέφτες και ληστές υπήρχαν πάντα. Ακόμα και φονιάδες. Αυτή η σκληρότητα όμως, αντιμετωπίζεται μόνο με «οριστικό εξορισμό».

Θάνατος και μόνο θάνατος, όχι εκδικητικά, όχι με σκοπό τον παραδειγματισμό αλλά γιατί καμία κοινωνία δεν μπορεί να αισθάνεται ασφαλής με τέτοιους «ανθρώπους» ζωντανούς.

in reference to:

"«Φώναζε ‘κλέφτης κλέφτης’, τι να έκανα;»."
- http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_21/05/2011_391670 (view on Google Sidewiki)