Κάθισα εχτές και είδα το Hostel: Part II (οι πληροφορίες στη Nova έλεγαν του Tarantino, οπότε είπα να «χαραμίσω δύο ώρες) η ταινία είναι τραγική! Το σενάριο είναι γραμμένο από κάποιον Eli Roth οποίος είναι ταυτόχρονα ο συγγραφέας, ο σεναριογράφος, ο σκηνοθέτης και ο παραγωγός. Το δημιούργημα του είναι μια αρρωστημένη σαδομαζοχιστική φαντασίωση μετά φόνου. Το ύφος της ταινίας είναι (σαφώς) spatter και το αίμα τρέχει πραγματικά ποτάμι.
Πιθανώς, ο κύριος Roth, διάβασε κάπου, ότι πολλοί μεγάλοι σκηνοθέτες και δημιουργοί είχαν σκοτεινές και αρρωστημένες πτυχές στην προσωπικότητα τους και αποφάσισε να τους μιμηθεί. Μάλιστα -νομίζω- ότι προσπαθούσε να αγγίξει το ύφος και τη σκοτεινότητα του Roman Polanski, χωρίς -φυσικά- να έχει «what it takes» όχι μόνο για να γίνει ο νέος Polanski, αλλά φοβάμαι ούτε καν για να δει ταινία του!
Η εν λόγω ταινία, αφηγείται την ιστορία μιας παρέας Αμερικανών φοιτητριών που επισκέπτεται την Σλοβακία, πέφτει θύμα μιας διεθνούς οργάνωσης που απαγάγει νέους και νέες και μετά τους δημοπρατεί. Ο νικητής της δημοπρασίας έχει μετά την ευκαιρία να βασανίσει, ακρωτηριάσει και τελικά σκοτώσει τα θύματά. Μέχρι εδώ έχουμε μια ιστορία που μπορεί να γίνει μιας πρώτης τάξεως «B horror movie» και με αρκετή δουλειά και φαντασία, ένα καταπληκτικό ψυχολογικό θρίλερ (αν ο δημιουργός στραφεί προς την κατεύθυνση της ψυχολογίας των ηρώων και εμβαθύνει λίγο στα κίνητρα των «πελατών»).
Ο κύριος Roth, δεν κάνει τίποτα από τα δύο, αφήνει το σενάριό του ελλιπές και ανοιχτό, με μόνο στόχο να προσφέρει στο κοινό του «cheap thrills» και να προκαλέσει απέχθεια.
Η ερώτηση του εκατομμυρίου τώρα: Γιατί ο Quentin Tarantino επιλέγει να συνδέσει το όνομά του με αυτό το κακούργημα της έβδομης τέχνης;
0 Comments:
Post a Comment