Manchester United

Η United φέτος δεν θεωρείται φαβορί για την κατάκτηση του Champions League, βασικά δεν θεωρείται φαβορί ούτε για την Premiership. Αυτό δεν σταματάει τους οπαδούς της από το να ελπίζουμε. Η Chelsea έχει περισσότερο ταλέντο, η Arsenal είναι πιο αποτελεσματική και η City έχει πολύ περισσότερα χρήματα. Κανένας από αυτούς όμως δεν έχει το μυαλό του Sir Alexander Chapman Ferguson στον πάγκο. Αυτός είναι και μόνος λόγος που υπάρχει ακόμα ελπίδα για διάκριση φέτος. Η χρονιά άρχισε με τον καλλίτερο τρόπο, κατακτώντας το φετινό Community Shield. Μάλιστα, κερδίζοντας την Chelsea με 3-1. Οι ελπίδες μας αναπτερώθηκαν, αν μπορούμε να κερδίσουμε την «παντοδύναμη» Chelsea με τα χοντρά λεφτά του Abramovich, τότε μπορούμε να διακριθούμε. Όμως η αλήθεια είναι ότι η ομάδα δεν έχει ενισχυθεί καθόλου. Η αποχώρηση του Ronaldo μας έχει στερήσει από ένα σημαντικό τμήμα του ταλέντου μας. Σε συνδυασμό με την κακή φόρμα του Wayne Rooney, η ομάδα δυσκολεύεται να ανοίξει τις αντίπαλες άμυνες. Ο τραυματισμός του Valencia άφησε ένα κενό στο χώρο του κέντρου και έτσι η αδύναμη αμυντική λειτουργία μας έγινε ακόμα πιο εμφανής. Όσο λιγότερο κρατάς τη μπάλα, τόσο περισσότερες ευκαιρίες δίνεις στον αντίπαλο. Όσο περισσότερες ευκαιρίες δίνεις στον αντίπαλο, τόσο λιγότεροι παίκτες σου βρίσκονται σε προωθημένες θέσεις. Φαύλος κύκλος!

Κάπως έτσι, όταν το παιχνίδι δεν επιτρέψει γρήγορο σκοράρισμα, η United υποχωρεί σταδιακά και τελικά επιτρέπει στον αντίπαλο να πάρει τον έλεγχο. Ακόμα κι όταν το παιχνίδι αρχίσει καλά και η ομάδα πάρει το προβάδισμα, όσο περνάει η ώρα, ο φόβος της αποτυχίας (που φέτος κάνη δυναμική εμφάνιση) οδηγεί τους παίκτες να μένουν πίσω. Να σιγουρέψουν το αποτέλεσμα. Όσο πιο πίσω μένουν, τόσο πιο μπροστά έρχονται οι αντίπαλοι. Σιγά - σιγά, αρχίζουν να κάνουν ευκαιρίες. Τότε το άγχος μας οδηγεί σε λάθη, λάθη που οι αντίπαλη ομάδα φυσικά υποδέχεται με μεγάλη χαρά.

Στην επίθεση, υπάρχουν δύο βασικές «σχολές». Η μία δημιουργεί πολλές ευκαιρίες και έχει χαμηλό ποσοστό μετατροπής τους σε τέρματα, η άλλη δημιουργεί λίγες ευκαιρίες, αλλά μετατρέπει τις περισσότερες. Η United μέχρι τώρα μπορούσε να κάνει και τα δύο, τώρα όμως, έχει κατρακυλήσει. Ο Rooney -που μπορεί να πάρει τη μπάλα και να τη βάλει στα δίχτυα μόνος του- αυτές τις μέρες δεν σκοράρει, ενώ ο Berbatov, για να σκοράρει πρέπει να τροφοδοτηθεί, δεν τροφοδοτείται. Χωρίς συλλογικό δημιουργικό παιχνίδι στο κέντρο και χωρίς την προσωπικότητα που θα πάρει την ομάδα στην πλάτη, οι Κόκκινοι Διάβολοι μένουν στα... ρηχά.

Αυτή τη στιγμή, το Αγγλικό πρωτάθλημα είναι στο σταυροδρόμι. Με τις United, Arsenal και Liverpool στα χέρια ανθρώπων που τις οδηγούν στην οικονομική εξαθλίωση. Αν οι Chelsea και City (ομάδες που έχουν σκιερούς Sugar Daddies για προέδρους) καταφέρουν να καθιερωθούν σαν οι νέες δυνάμεις του πρωταθλήματος, η Premiership δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια. Το πρωτάθλημα με τη μεγαλύτερη παράδοση στον κόσμο, θα χάσει μέρος της αίγλης του. Γι’ αυτό νομίζω ότι ο Ferguson και ο Wenger πρέπει να καταφέρουν να αντεπιτεθούν.