Περι ορέξεως, κουνουπιδόξυλο

Μια μέρα στην Αθήνα της απεργίας

2011-10-19T21:20:00.002+03:00

Ξεκίνησα το πρωί για να πάω στην δουλειά μου. Σήμερα είχα πρωινό, εξωτερικό ραντεβού, οπότε και έπρεπε να πάω στο κέντρο. Στο δρόμο για το Μετρό, έπεσα πάνω σε ένα λεωφορείο (που κάνει στάση 100 μέτρα από το ραντεβού μου). Ε, λέω, να τύχη, μέρα απεργίας, εγώ θα πάω door to door! Μόνο που το λεωφορείο σταμάτησε στη μέση και ο οδηγός μας ενημέρωσε ότι «ως εδώ πάει, κατεβείτε». Ευτυχώς, μας άφησε κοντά στο Μετρό, οπότε η μετεπιβίβαση ήταν γρήγορη. Μόνο που όταν μπήκα στο Μετρό, ενημερώθηκα ότι «Με διαταγή της αστυνομίας, οι σταθμοί Σύνταγμα και Ευαγγελισμός, δεν λειτουργούν και δεν πραγματοποιούνται στάσεις». Εγώ ήθελα να αλλάξω συρμό, αλλά ούτε και αυτό μπορούσα να κάνω.

Γιατί να μην μπορείς να αλλάξεις συρμό μέσα στον κατά τα άλλα κλειστό σταθμό; Εντάξει, να μην υπάρχει πρόσβαση στις εισόδους και εξόδους, αλλά ποιο είναι το πρόβλημα να κατέβω από τη μία αποβάθρα και να πάω στην άλλη; Ποιο πρωτόκολλο ασφαλείας παραβιάζω;

Τελικά, υποχρεώθηκα να κατέβω στο Μοναστηράκι, όπου πλήθος κόσμου προσπαθούσε να μπει στο τραίνο με τον συνηθισμένο και ευγενικό τρόπο του «σπρώξε - σπρώξε, θα τους ρίξουμε από την άλλη». Κατάφερα να βγω σχεδόν ατσαλάκωτος και να σκαρφαλώσω στα σκαλιά. Βγήκα από το σταθμό περίπου 30’ λεπτά αργότερα και το πήρα με τα πόδια, δεν είναι και καμία σπουδαία απόσταση.

Μόνο που έξω από το σταθμό, είχαν αρχίσει να μαζεύονται οι ομάδες του ΠΑΜΕ, για να είμαι ειλικρινής, ευτυχώς που ήταν του ΠΑΜΕ, γιατί τη γλύτωσα με μια απλή γιούχα. Προφανώς το να φοράς κοστούμι στη δουλειά σου είναι μεγάλη ντροπή, έτσι κι εγώ «ντράπηκα», χαμήλωσα το βλέμμα και πήγα στη δουλειά μου.

Όταν με το καλό τέλειωσα τη δουλειά μου, αποφάσισα ότι δεν αξίζει τον κόπο να μαντέψω ποιοι σταθμοί μπορεί να είναι ανοιχτοί και το πήρα με τα πόδια. Μόνο που στην πορεία μου τώρα, έπρεπε να διασχίσω το κύριο σώμα των απεργών, οι πιθανότητες είναι ότι ούτε που θα μου μιλούσαν, αλλά έχοντας φάει την πρωινή γιούχα και έχοντας ακούσει για τα αδέσποτα γιαούρτια, έκανα μεταβολή και το έκοψα για Μέγαρο Μουσικής. Άλλωστε η ώρα ήταν ήδη περασμένη και το επόμενο task μου στο γραφείο ήταν για after hours...

Άντε βρε, λόγω της απεργίας έφαγα σπίτι και πρόλαβα μια ωρίτσα ύπνο. Έριξα και λίγο παραπάνω περπάτημα από το κανονικό, αλλά αυτό κάνει καλό στην υγεία.

Για την ιστορία, δαπάνησα πάνω από 3 ώρες σήμερα στις μετακινήσεις μου

Exchange Hypotheses

2011-10-01T13:22:00.000+03:00

Εκεί που λες ότι έχεις προλάβει να τελειώσεις τις δουλείες σου νωρίς, εκεί που λες, «17:00 άντε το πολύ 18:00 έχω φύγει», είναι η ώρα που κάτι θα πάει στραβά. Όχι κάτι μεγάλο, ας πούμε ο Exchange Server θα κρεμάσει. Ας πούμε το edb αρχείο θα χτυπήσει και δεν θα μπορείς να κάνεις mount. Ας πούμε θα χρειαστεί να φτιάξεις ένα νέο (virtual) Exchange για να δοκιμάσεις να το επισκευάσεις χωρίς να ρισκάρεις το αρχικό σου setup. Ας πούμε θα κάνει 7 ώρες για να πετύχει το mount. Ας πούμε θα κάτσεις στο γραφείο μέχρι τις 1 το πρωί για να υπάρχει mail server αύριο. Ας πούμε ότι θα δοκιμάσεις ότι μπορείς να σκεφτείς εσύ και μερικές δεκάδες χιλιάδες σαν εσένα (thank God for Google).

Υποθετικά πάντα, not that it actually happened!

Σειρές και Πολιτισμός

2011-08-27T14:31:00.001+03:00

Διαβάζω στο site της Καθημερινής και μάλιστα από το feed «Πολιτισμός» ότι η αρθρογράφος κυρία Σελανα Βροντη, παρεξηγήθηκε που είδε (ξανά) τα Φιλαράκια στο Star. Η κατακλείδα του άρθρου της (ολόκληρο εδώ) λέει:

Η κωμωδία αυτή, όμως, όση τηλεθέαση κι αν έχει, έχει καταντήσει «παλαιολιθική». Θα συμβουλεύαμε, λοιπόν, το Star να σκάψει λίγο πιο βαθιά στα συρτάρια των τηλεοπτικών δικτύων.

Κατ’ αρχήν τα αυτονόητα: Τι θέλει η τηλεόραση (και μάλιστα της μεσημεριανής / απογευματινής ζώνης) σε μια στήλη «Πολιτισμού»;

Σε μία χώρα που έχουμε δει εβδομήντα φορές τις σειρές του Δαλιανίδη (που ήταν όλες ίδιες μεταξύ τους και όχι τόσο αστείες), που βλέπουμε το ένα trash μετά το άλλο, που είδαμε τέσσερις (4) φορές τους αγώνες του Μουντιάλ, που βλέπουμε τούρκικες μελό σειρές. Σε ένα κανάλι που δείχνει soft porno αντί για δελτίο ειδήσεων. Σε μια χρονιά, που τα κανάλια έκαναν επανάληψη ακόμα και σειρά που σταμάτησε μετά το τρίτο ή τέταρτο επεισόδιο, γιατί τσακώθηκαν οι ηθοποιοί.

Μέσα σε όλα αυτά, η κυρία Σελανα Βροντη, «χαλάστηκε» με τα Φιλαράκια...

Ταυτοποίηση blogs και άλλα παραμύθια

2011-08-05T22:15:00.001+03:00

Τα λίγα και όχι σημαντικά πράγματα που γράφω, τα γράφω πάντα με το αληθινό μου όνομα. Επειδή έτσι θέλω, έτσι νομίζω ότι είναι σωστό. Αυτό όμως, δεν είναι δόγμα. Ποτέ δεν έκανα «αποκαλύψεις» και «ρεπορτάζ», ποτέ δεν πληρώθηκα και ποτέ δεν πρόκειται να πληρωθώ για τις βλακείες που γράφω. Το bog μου είναι αυστηρώς προσωπικό. Χαβαλές είναι. Ένα μέρος για να γκρινιάζω είναι. Ό,τι θέλω είναι.

Η παρουσία μου στο web, είναι επιφανειακή, είναι χαλαρή και έχει μέσα της αρκετή γκρίνια, δεν διεκδικεί δάφνες ορθότητας ή άλλου τύπου. Γράφω συνήθως, αυτά που δεν θέλω να πω προφορικά. Κουβεντιάζω με κάποιους φίλους (κανονικούς ή webικούς). Συχνά απλά σχολιάζω ποδόσφαιρο.

Αυτό δεν σημαίνει ότι κάποιος άλλος δεν μπορεί ή δεν πρέπει να κάνει το blog του σοβαρό, δημοσιογραφικό, ψευδοδημοσιογραφικό ή ότι άλλο θέλει. Να κάνει αποκαλύψεις, να γράφει αλήθειες ή ψέματα, να κάνει προπαγάνδα ή προσηλυτισμό. Το blog είναι πρώτα και πάνω από όλα λόγος. Καλός ή κακός, ακαδημαϊκός ή απαίδευτος.

Δικαίωμα να έχει άποψη, λόγο και φυσικά blog, έχει κάθε άνθρωπος. Ανεξαιρέτως.

Ο λόγος στη χώρα μας, προστατεύεται από το 14 του Συντάγματος. Δεν έχει ανάγκη από άλλου είδους προστασία. Δεν έχει ανάγκη από επιτροπές, συμβούλους και αναλυτές. Το Σύνταγμα είναι υπεράνω όλων και είναι αδιαπραγμάτευτο.

Το αν κάποιος κάνει ή όχι την καλλίτερη ή την χειρότερη χρήση του δικαιώματος του να μιλάει, είναι κι αυτό δικαίωμα του. Όποιος κι αν είναι! Ακόμα κι αν είναι τραμπούκος, έχει τα ίδια δικαιώματα με όλους τους άλλους.

Το αν -προσωπικά- με ενοχλούν σκιώδη και πιθανώς επαγγελματικά κατευθυνόμενα blogs, είναι δικό μου πρόβλημα και -προφανώς- δική μου επιλογή να τα διαβάσω ή όχι. Αν κάποια blogs φιλοξενούν απόψεις που είναι προσβλητικές για το κοινό, είναι επιλογή του κοινού να τα διαβάσει ή όχι. Αν το κοινό δεν έχει την παιδεία να κρίνει τι είναι καλό και κακό, τι είναι «αποκαλυπτικό», «ψαγμένο» και τι μαύρη προπαγάνδα, τότε το πρόβλημα είναι το κοινό και η παιδεία του και όχι η ύπαρξη του περιεχομένου.

Αν υπάρχουν αξιόποινες πράξεις, υπάρχει η νόμιμη οδός (που περνάει από το γραφείο της αρμόδιας εισαγγελικής αρχής) για να μάθει ο θιγμένος ή / και ο Δικαστικός Λειτουργός τα στοιχεία του ανθρώπου που υπέπεσε στο παράπτωμα και να τον οδηγήσει στη Δικαιοσύνη και προ των ευθυνών του. Μέχρι να βγει η απόφαση της Δικαιοσύνης, κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μάθει ποιος είναι ο κατηγορούμενος και γιατί κατηγορείται.

Δε με αφορά η όποια απόφαση / γνωμάτευση της όποιας επιτροπής / συμβουλίου. Αν ο κρατικός μηχανισμός δεν είναι σε θέση να κάνει την εργασία του, δικό του πρόβλημα. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση να κάνω οποιαδήποτε ενέργεια ταυτοποίησης, σε οποιαδήποτε «αρχή» προκύψει από αυτή την διαδικασία. Μπορεί να μην είμαι υποστηρικτής της ανωνυμίας, η ανωνυμία όμως είναι δικαίωμα!

Είναι το ίδιο πράγμα με το να πρέπει να δείξεις ταυτότητα για να μπεις στο καφενείο, επειδή μέσα λαμβάνουν χώρα πολικές συζητήσεις. Αν κάνω κάτι παράνομο στο καφενείο, θα κληθεί η αστυνομία και με τη νόμιμη διαδικασία, θα μάθει τα στοιχεία μου. Αφού όμως πρώτα έχει στοιχειοθετηθεί κατηγορία. Νόμιμα και ξεκάθαρα. Με το φως του ήλιου. Χωρίς εκβιαστικούς και τρομοκρατικούς «κανονισμούς λειτουργίας».

Είναι από τις λίγες φορές (αν όχι η πρώτη) που δηλώνω ότι ΔΕΝ θα τηρήσω νόμο. Μάλιστα το κάνω πολύ πριν ανακοινωθεί το όποιο πόρισμα / συμβουλή της επιτροπής, καθώς δεν είμαι διατεθειμένος να μπω σε οποιουδήποτε είδους διαπραγμάτευση σε θέματα που έχουν λυθεί εδώ και πάρα πολλά χρόνια.

Ανδρέας Λοβέρδος, ο ανθρωπιστής

2011-07-31T19:39:00.002+03:00

Μόλις διάβασα την αποτρόπαια και σχεδόν χιτλερική απόφαση του υπουργού «Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης» κυρίου Ανδρέα Λοβέρδου. Σύμφωνα με την απόφαση αυτή, οι τρόφιμοι υπηρεσιών κλειστής φροντίδας, θα πληρώσουν από 40% μέχρι 80% της σύνταξής τους, με μορφή παρακράτησης για να χρηματοδοτήσουν την υπηρεσία που τους φιλοξενεί.

Η κλίματα για την παρακράτηση είναι στον παρακάτω πίνακα

Υποθέτω ότι είναι μικρό το τίμημα για τη χάρη που τους κάνουμε και δεν τους στέλνουμε σε κρεματόρια.

Εδώ και δύο χρόνια, όλοι μιλάμε για εφαρμογή «σκληρών» μέτρων, τα οποία όμως δεν εφαρμόζονται για διάφορους λόγους. Κάθε ομάδα -προστατεύοντας τα συμφέροντά της- βρήκε τρόπους να αμυνθεί. Νόμιμα, παράνομα, ηθικά ή ανήθικα, όλες οι ομάδες κατάφεραν σε κάποιο βαθμό να μην «πληρώσουν» το πλήρες τίμημα της κρίσης. Έτσι, οι φωτισμένοι μας ηγέτες, κάθισαν, σκέφτηκαν και κατέληξαν στο συμπέρασμα:

«Να τα πάρουμε από αυτούς που δεν μπορούν να φωνάξουν»

Έτσι, η νέα σειρά μέτρων, μπορεί κάλλιστα να περιλαμβάνει αυτούς με ψυχικά και διανοητικά προβλήματα, τους μουγκούς, τους τυφλούς, τους ανάπηρους και κάθε ομάδα που δεν μπορεί να κρυφτεί. Το νέο μας σύνθημα θα είναι: «Let’s prey on the weak»

Και όλα αυτά, από τον άνθρωπο που αξιώνει να φέρει τον τίτλο «Υπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης».

Επίδαυρος 2011: Ριχάρδος Γ’

2011-07-30T13:40:00.003+03:00

Έργο

Το έργο, είναι φυσικά εκτός οποιασδήποτε κριτικής. Τουλάχιστον για κάποιον σαν εμένα που λατρεύει το Βάρδο και τη γραφή του.

Παραγωγή

Η παραγωγή, είναι φυσικά ανώτερη του ελληνικού θεάτρου, αλλά δεν ξεφεύγει από τον κανόνα που λέει «άλλαξε κι εσύ το κείμενο του Shakespeare, μπορείς». Τι κι αν ο συγγραφέας το έγραψε έτσι, προφανώς ο κάθε σκηνοθέτης έχει το δικαίωμα να βάλει τη δικιά του σφραγίδα, να αλλάξει το ύφος της φράσης και να το περάσει μετά για καλλιτεχνική παρέμβαση και βελτίωση στο κείμενο. Όχι, δεν θα γράψει ποτέ δικό του έργο, απλά θα «επεξεργαστεί» το έτοιμο.

Κατά τα άλλα, η αφαιρετική διάθεση είναι πάντα καλή ιδέα στο θέατρο, με εξαίρεση τις σκηνές των εκτελέσεων που πέρασαν το νήμα.

Kevin Spacey

Όταν άκουσα ότι θα παίζει το Ριχάρδο, κάτι μ’ έπιασε. Είναι φτιαγμένος για το ρόλο, όσο ο Al Pacino είναι φτιαγμένος για να παίξει Ληρ. Όσοι θυμούνται τους Συνήθεις Υπόπτους, ξέρουν ότι ο Spacey, έχει τον τρόπο να σε πείσει ότι είναι παραπληγικός. Δυστυχώς, εχτές το ταλέντο του πέρασε σε δεύτερο ρόλο από τη στιγμή που o καταπληκτικός ηθοποιός, κοίταξε περιπαικτικά το κοινό και προκάλεσε το γέλιο των θεατών την ώρα που στη σκηνή η Margaret καταριέται όλους τους ευγενείς για το θάνατο της οικογένειάς της. Όχι ρε, δε γελάμε κατά τη διάρκεια της απαρίθμησης θυμάτων. Φυσικά, το κοινό δεν περίμενε την «αφορμή» για να γελάσει, είχε ξεκαρδιστεί στο γέλιο στη σκηνή της ερωτικής εξομολόγησης. Ναι, λογικό, ένας δύσμορφος παραπληγικός πέφτει στα πόδια μια καλλονής και ομολόγει το ένα του κίνητρο για το φόνο, την καλεί να τερματίσει τη ζωή του ή να του πει να το κάνει ο ίδιος. Ο Kevin Spacey σέρνεται στο πάτωμα, με το μαχαίρι στο λαιμό του, περιμένει μία λέξη της Anne για να δώσει τέλος και το φιλοθεάμον ελληνικό κοινό... γελάει.

Κοινό

Όσο ελιτιστικό κι αν είναι αυτό, εχτές πέρασαν από το μυαλό μου οι παρακάτω σκέψεις, σε διάφορες περιπτώσεις:

Μόνο 30€, έπρεπε να κοστίζουν από 100 και πάνω για να μην έρθουν κάποιοι από αυτούς

Τι τη θες την Επίδαυρο ρε κάφρε αφού δεν έχεις διαβάσει ποτέ το έργο;

Τι τη θες την Επίδαυρο ρε γύφτο που πετάς κάτω τα σκουπίδια σου; Εδώ βρήκες να τα πετάξεις ρε τουρκόσπορε;

Τι τη θες την Επίδαυρο μανδάμ, στα μάρμαρα με τσόκαρα / τακούνια;

Που το είδες γραμμένο μανδάμ ότι θα κάθεσαι σταυροπόδι στις κερκίδες της Επιδαύρου και θα κλοτσάς τον μπροστινό σου;

Ρε κούρδε, σβήσε το κινητό σου και μην κουβεντιάζεις με το διπλανό σου!

Ναι ρε κάφρε, από όλο το έργο ήξερες το «A horse, a horse my kingdom for a horse», αλλά αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να το αναφωνήσεις μαζί με τον Spacey!

Ελπίς τέλος -stop-

2011-06-15T19:43:00.000+03:00

Κατ αρχήν να ξεκινήσω λέγοντας ότι η πρώτη Οικουμενική Κυβέρνηση, κατάφερε να κάνει πράγματα που οι κομματικές δεν είχαν καταφέρει. Αυτό σημαίνει ότι το σχήμα δεν μπορεί να θεωρηθεί αποτυχημένο, εξ ορισμού.

Αυτό που αλλάζει σήμερα και με κάνει βλέπω το σενάριο με σκεπτικισμό, είναι ότι αυτή τη φορά, οι κομματικοί μηχανισμοί είναι έτοιμοι και ξέρουν τι να περιμένουν. Το έχουν μελετήσει και είμαι σίγουρος ότι έχουν επεξεργαστεί σενάρια για το θέμα.

Άρα, αυτή η Οικουμενική, θα είναι εξ ορισμού λιγότερο αποτελεσματική από την προηγούμενη, καθώς θα έχει καλλίτερους και οργανωμένους αντιπάλους. Από εκεί και πέρα, τα προβλήματα μας, δεν σταματούν.

Σε μία Βουλή όπου τα δύο μεγάλα κόμματα, είναι παγιδευμένα στην βρόμικη εσωστρέφεια της κομματικής τους μηχανής, κοιτάς αριστερά και βλέπεις το ιδεολογικά απαρχαιωμένο ΚΚΕ και τον βίαιο, ανειλικρινή και επικίνδυνο ΣΥΡΙΖΑ. Κοιτάς δεξιά και βλέπεις το απολύτως επικίνδυνο ΛΑΟΣ και την εγωκεντρική και αμφιβόλου ιδεολογίας ΔΗΣΥ.

Που μπορεί να στραφεί ο λαός; Ποιος μπορεί να βάλει πλάτη στο Πολίτευμα; Σε ποιόν μπορείτε να δώσετε την Εντολή; Ποιού κόμματος τη σημαία θα σηκώνατε χωρίς να ντρέπεστε;

Ζητείται ελπίς, όσο - όσο!

Η Barca, το «απλό» και η αποθέωση

2011-05-29T16:56:00.002+03:00

Πριν αρχίσω την γκρίνια, είναι απαραίτητο να πω ότι αυτή τη στιγμή, η Barca παράγει το καλλίτερο ποδόσφαιρο στην Ευρώπη. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι και η καλλίτερη ομάδα, καθώς ομάδα σημαίνει περισσότερα πράγματα από το ποδοσφαιρικό αποτέλεσμα που παράγει στο γήπεδο, ακόμα κι αν αυτό το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό!

Ομάδα σημαίνει το δέσιμο των μονάδων εντός και εκτός γηπέδων, τη βάση των μακροχρόνιων οπαδών τους, την παράδοση που δημιουργούν τα παραπάνω εντός και εκτός γηπέδων. Τις προσδοκίες που δημιουργεί και επιβεβαιώνει ή αποτυγχάνει να επιβεβαιώσει σε βάθος χρόνου. Με λίγα λόγια, την ιστορία του συλλόγου, τις στιγμές που μετά από χρόνια ο μέσος φίλαθλος αναπολεί στις συζητήσεις του με άλλους ποδοσφαιρόφιλους. Όπως η ανατροπή στον τελικό του 2005, όταν ο Andriy Shevchenko αστόχησε δύο φορές από τα 11 μέτρα και η Liverpool κατάφερε να «γυρίσει» το 3-0 του πρώτου ημιχρόνου. Ή οι δύο συνεχόμενες συμμετοχές (και ήττες) της Valencia, το 2000 και το 2001. Η κατάκτηση των «ζυγών» τίτλων της Real (1998, 2000, 2002). Το εκπληκτικό τέρμα του Zinedine Zidane στον τελικό του 2002. Η επική ανατροπή στις καθυστερήσεις του τελικού του 1999 (90’ και 92’). Η ντρίπλα του Redondo μέσα στο Old Trafford. Θα μπορούσα να συνεχίσω για ολόκληρες σελίδες με τέτοιες στιγμές, αλλά θα σταματήσω κάπου εδώ.

Σε αυτό το θέμα, η Barcelona, κατά την προσωπική μου άποψη, υπολείπεται πολύ των ομάδων που στο παρελθόν χαρακτηρίστηκαν μεγαθήρια ή ιερά τέρατα. Με εξαίρεση την πραγματικά συγκινητική στιγμή που το κύπελλο σηκώνει ο Éric Abidal, θα πρέπει να «σκάψω» για να βρω μια τέτοια στιγμή που σημειώνει το «βάρος» της φανέλας, την ιστορική αποδοχή του συλλόγου σαν έναν πραγματικά σπουδαίο.

UEFA Champions League Final 2011

2011-05-28T13:19:00.006+03:00

Ήρθε η ώρα του Τελικού της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης. Έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα, ενός «λαθραίου» τελικού. Μαντέψτε, σήμερα το βράδυ, για πρώτη φορά μετά από ούτε ξέρω πόσα χρόνια, δεν θα είμαι σε σαλόνι. Θα είμαι σε εκκλησία... με λαθραίο ράδιο, netbook και ίσως τηλεόραση.

Υπήρξε ανήρ και μάλιστα φίλος δικός μου, που επέλεξε αυτή την ημέρα να τελέσει τους γάμους του!

Όταν πριν από περίπου μια εβδομάδα, έγραψα στο twitter «Who gets married during the UCL final», πήρα την κυνική απαντητική ερώτηση «A couple of lesbians?».

Ξεπερνώντας (λέμε τώρα) την πίκρα μου για το ατόπημα του φίλου που μας έβαλε στην διαδικασία να ξεθάψουμε ραδιοφωνάκια και κάρτες τηλεόρασης, προχωράω στα του αγώνα.

Στην πρώτη ματιά, η Barcelona είναι προφανώς φαβορί. Έχει πληρέστερο ρόστερ, καλλίτερη αμυντική λειτουργία, μεγαλύτερη αντοχή και ο κεντρικός της άξονας... φιου!

Από την άλλη πλευρά, οι Κόκκινοι Διάβολοι δεν έχουν το συσσωρευμένο ταλέντο των Καταλανών, αλλά είναι μια ομάδα που παίζει οργανωμένο ποδόσφαιρο. Φέτος, στην έναρξη της περιόδου, λίγοι θα πίστευαν ότι θα μπορούσε να φτάσει στην κατάκτηση της Premiership και στον τελικό του Champions League (βλ τι λέγαμε τότε). Κι όμως, τα κατάφερε

Η όποια ελπίδα της United, είναι φυσικά ο συνδυασμός των βετεράνων της και ο άνθρωπος θρύλος που κάθετε στον πάγκο της από το 1986.

Εις θάνατον

2011-05-21T19:49:00.002+03:00

Όταν ένας άνθρωπος έχει φτάσει σε τέτοιο βαθμό αποκτήνωσης ώστε να πει αυτή τη φράση, δεν υπάρχει περιθώριο για σωφρονισμό, επανένταξη κτλ. Είναι τερματική περίπτωση. Την πράξη -υπό προϋποθέσεις- θα μπορούσα -ίσως- να τη δικαιολογήσω, η απάντηση όμως αυτή είναι από μόνη της θανατική καταδίκη.

Κλέφτες και ληστές υπήρχαν πάντα. Ακόμα και φονιάδες. Αυτή η σκληρότητα όμως, αντιμετωπίζεται μόνο με «οριστικό εξορισμό».

Θάνατος και μόνο θάνατος, όχι εκδικητικά, όχι με σκοπό τον παραδειγματισμό αλλά γιατί καμία κοινωνία δεν μπορεί να αισθάνεται ασφαλής με τέτοιους «ανθρώπους» ζωντανούς.

in reference to:

"«Φώναζε ‘κλέφτης κλέφτης’, τι να έκανα;»."
- http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_21/05/2011_391670 (view on Google Sidewiki)

Fairytales from Shakespeare

2011-05-21T14:25:00.002+03:00

Το original «Fairytales from Shakespeare» ήταν ο τρόπος που σε ηλικία 12 ετών «ερωτεύτηκα» το Βάρδο. Καλοκαίρι έρχεται, μια χαρά δώρο είναι.

in reference to: http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_2_21/05/2011_442815 (view on Google Sidewiki)

Ύφος παιδικό μέρος δεύτερον

2011-05-21T13:44:00.003+03:00

Επειδή δεν είμαστε όλοι ηλίθιοι και κάποιες φορές έχουμε μνήμη πάνω των 5 λεπτών, όταν ένας πρώην υπουργός λέει «δε φταίω εγώ, ο μηχανισμός», πέραν των πραγμάτων που μπορούμε να πούμε για τον ίδιο και την εξυπνάδα του, υπάρχουν και μαρτυρίες για το πώς λειτουργεί ο μηχανισμός!

in reference to:

"οι αποφάσεις σε σχέση με την προμήθεια των υποβρυχίων ελήφθησαν από το ΚΥΣΕΑ"
- http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_2_21/05/2011_442959 (view on Google Sidewiki)

Taxibeat, η τεχνολογία στην υπηρεσία της βελτίωσης υπηρεσιών

2011-05-21T10:18:00.002+03:00

Η ιδέα και μόνο της εφαρμογής είναι εκπληκτική. Είναι ένα εργαλείο για τους οδηγούς και τους επιβάτες. Είναι η λύση στο πρόβλημα των φτωχών υπηρεσιών που δεν τιμωρεί τους κακούς, αλλά επιβραβεύει τους καλούς. Σε μια περίοδο κρίσης όπως αυτή που διανύουμε, ο καλός επαγγελματίας, πρέπει να ξεχωρίζει από τους άλλους.

Σε λίγο καιρό, τα παιδιά που το σκέφτηκαν θα μαζέψουν πολλούς φίλους και ακόμα περισσότερους εχθρούς. Έτσι πάει όταν κάνεις αλλαγές στην ίδια τη δομή της κοινωνίας.

Καλές δουλειές παιδιά. Σπάνια επιχειρηματική ιδέα! Αυτή είναι η νέα γενιά επιχειρηματιών που θα τραβήξει το κάρο για να μας βγάλει από την κρίση!

in reference to: http://www.taxibeat.com/ (view on Google Sidewiki)

Ποδόσφαιρό τέλος

2011-05-19T01:03:00.002+03:00

Όπως πάμε, σε λίγο καιρό, μπάλα θα βλέπουμε μόνο με σωματοφύλακες. Είναι που είναι το πρωτάθλημά μας το χάλι του το μαύρο, έχουν φτάσει να πυροβολούνται μεταξύ τους οι ανεγκέφαλοι, τώρα σκοτώνουν και άσχετους.

Είναι ώρα να παρατήσουμε το θέμα. Καλλίτερα να διαλύσουμε τη λίγκα να ξεμπερδέψουμε.

in reference to: http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=1974311 (view on Google Sidewiki)

Απάντηση Τσοχατζόπουλου σε ύφος... παιδικό

2011-05-15T14:41:00.002+03:00

Ενδείξεις και όχι αποτέλεσμα δικαστικών ερευνών; Μα αφού ακόμα δεν έχουν ολοκληρωθεί οι δικαστικές έρευνες, πως θα ήταν αποτέλεσμα δικαστικών ερευνών;
in reference to:

"Από το περιβάλλον του κ. Τσοχατζόπουλου τονίζεται, πάντως, ότι η ανωτέρω αναφορά σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί αποτέλεσμα των δικαστικών ερευνών, αλλά αποκλειστικά «συμπέρασμα» της Εισαγγελίας του Μονάχου με βάση ενδείξεις"
- http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_2_14/05/2011_442095 (view on Google Sidewiki)

Κάτι συμπτώσεις μερικές φορές!

2011-05-15T14:04:00.004+03:00

Και κανένας δεν εντυπωσιάστηκε από το γεγονός ότι όλο αυτό το σκηνικό έγινε αυτή τη στιγμή, καθώς και ότι ένας ηλικιωμένος κατάφερε να κάνει καλά μια κοπέλα με τα μισά του χρόνια...

in reference to:

"Ο επικεφαλής του ΔΝΤ θεωρείτο φαβορί για το χρίσμα των σοσιαλιστών. Δύο δημοσκοπήσεις που είδαν το φως της δημοσιότητας την Κυριακή εμφάνιζαν τον Στρος-Καν ως τον επικρατέστερο νικητή των εσωκομματικών του ερχόμενου φθινοπώρου."
- http://news.in.gr/world/article/?aid=1231108381 (view on Google Sidewiki)

Συνελήφθη ο Dominique Strauss-Kahn για απόπειρα βιασμού

2011-05-15T13:08:00.002+03:00

Σύμφωνα με δήλωση της καμαριέρας, μπήκε στο δωμάτιο νομίζοντας ότι δεν ήταν κανείς εκεί. Εκείνη την στιγμή, έτυχε να βγει ολόγυμνος από το μπάνιο του ο Strauss Kahn. Υποθέτοντας ότι ο επικεφαλής του ΔΝΤ δεν έμενε σε δωμάτιο 2x2, είναι δύσκολο να πιστέψω ότι κατάφερε να βρει το κλειδί (δεν το είχε πάνω του καθώς ήταν γυμνός), να κλειδώσει, να κρύψει το κλειδί, να πιάσει την κοπέλα που είχε τη μισή του ηλικία, να τη ρίξει στο κρεβάτι, να παλέψει μαζί της, να τη σύρει στο μπάνιο και να προσπαθήσει να... άρα όλη αυτή την ώρα, που έκανε τον Ταρζάν ο 60κάτι κύριος, είχε και στύση...

Κάτι δεν μου κολλάει ρε παιδιά.

Blogger is back

2011-05-14T10:05:00.000+03:00

Το τελευταίο διάστημα γράφω στο blog μου τόσο σπάνια, που πολλές φορές ξεχνάω ότι υπάρχει. Τις τελευταίες δύο μέρες όμως, μου έκατσε να γράψω, μόνο που το blogger ήταν offline. Σαν την παροιμία για τον Εβραίο και το παζάρι ένα πράγμα...

Σημεία των καιρών πάντως, η Google είχε τεχνικό πρόβλημα που ισοδυναμεί με server down για δύο ολόκληρες ημέρες. WOW

Επιτέλους

2011-05-10T23:52:00.002+03:00

Και λίγο είναι, κανονικά θα έπρεπε και να την εκτίσουν. Να μάθει ο «γιός του ανέμου» ότι δεν μπορεί να παίζει με την υπόληψη του κράτους σαν να ήταν κομπολόι! Όσο για τους γιατρούς, θα τους είχα χώσει τόσο βαθιά μέσα, που θα ξέχναγαν το φως του ήλιου.
αναφορικά με:

"Σε ποινές φυλάκισης 31 μηνών καταδικάστηκαν οι Κατερίνα Θάνου και Κώστας Κεντέρης"
- http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_10/05/2011_390298 (προβολή στο Google Sidewiki

Ξέρουν αυτά που φροντίσαμε να τους μάθουμε.

2011-05-01T21:40:00.003+03:00

Φυσικά και δεν ήξεραν τον Σάντα, όπως δεν ήξεραν και τον συνεργάτη του οι αστυνομικοί που τον χτύπησαν. Σε αυτή τη χώρα, έχουμε μάθει να κατηγορούμε πάντα τους άλλους. Να αισθανόμαστε πάντα αδικημένοι. Όμως η αλήθεια είναι ότι οι κάφροι αυτοί, είναι δικό μας δημιούργημα. Είναι κατασκευασμένοι από το δικό μας σύστημα παιδείας, τους ανέχεται το δικό μας σύστημα δικαιοσύνης. Τους συντηρεί το δικό μας πολιτικό σύστημα.
Φυσικά δεν δικαιολογώ τους κάφρους, από μια ηλικία και μετά είναι υπεύθυνοι για τις πράξεις τους, ακόμα και αν όλο το σύμπαν συνωμότησε για να γίνουν κάφροι. Όμως κάποια στιγμή, πρέπει να κοιτάξουμε στον καθρέφτη μας και να δούμε ότι είμαστε μέρος του προβλήματος και όχι της λύσης. Ένας-ένας, όλοι μας! «Εμείς», όχι «οι άλλοι».

Μόνο έτσι θα έχουμε ελπίδες να αγοράσουμε κάποτε ένα καλλίτερο αύριο για τα παιδιά μας (για εμάς είναι πια πολύ αργά).

αναφορικά με:

"Αραγε όλοι αυτοί ήξεραν τον Λάκη"
- http://www.contra.gr/Soccer/Hellas/GreekCup/Atromitos_AEK/320825.html (προβολή στο Google Sidewiki

Πέστα ρε π***τη μου, πέστα τα!

2011-05-01T13:36:00.005+03:00

Δεν υπάρχουν και πολλά να πεις γι’ αυτό το άρθρο. Τα είπε όλα ο Paparazzi! Δεν έχει σημασία αν τα είπε βρίζοντας. Άλλωστε, με ποιόν άλλο τρόπο θα μπορούσε να περιγράψει κανείς το βόθρο;

αναφορικά με: Βουλιάξαμε, δεν έκλασα - Paparazzi - Contra.gr (προβολή στο Google Sidewiki)

Super League: Παναθηναϊκός Ολυμπιακός

2011-02-20T14:14:00.004+02:00

Αγωνιστικά

Ο αγώνας εχτές, είχε όλα τα στοιχεία ενός ντέρμπυ. Δύναμη, πάθος, ανατροπές και την πάντα ορεκτική ευκαιρία νίκης επί του αιωνίου αντιπάλου (όποιον κι αν υποστηρίζει ο καθένας).

Στο πρώτο ημίχρονο, οι ομάδες μπήκαν κάπως μουδιασμένες, αλλά μετά από λίγα λεπτά, ο Ολυμπιακός κατάφερε να πάρει τον έλεγχο του γηπέδου, κυρίως λόγω της (συγκριτικά) έλλειψης πάθους από μέρους του Παναθηναϊκού. Οι φιλοξενούμενοι σε πολλές φάσεις, περίμεναν την μπάλα, αντί να κινηθούν προς αυτή, παραχωρώντας έτσι την κατοχή της στους γηπεδούχους[i].

Τα άκρα των πρασίνων δεν απέδωσαν τα αναμενόμενα, ενώ εν μέσω της διαφαινόμενης παράδοσης, ήταν σαφές ότι οι «παλαίμαχοι» κεντρώοι μέσοι του τριφυλλιού, παρά την έλλειψη δημιουργίας, ήταν αρκετοί για να «καταπιούν» τις επιθετικές βλέψεις των αντιπάλων τους.

Είναι πολύ πιθανό, αυτό, να οφείλεται και στην έλλειψη μιας «έξυπνης» κάθετης πάσας που θα υποχρέωνε τους πράσινους να τρέξουν για να καλύψουν τους χώρους, αφήνοντάς τους εκτεθειμένους απέναντι στους ταχύτερους και νεότερους αντιπάλους τους.

Στο δεύτερο ημίχρονο, οι ρόλοι αντιστράφηκαν. Ο Παναθηναϊκός βρήκε τη θέληση να κερδίσει τη μπάλα και με πρωτεργάτες τους Λέτο και Καντέ (ήταν αυτοί που άρχισαν να βγαίνουν πρώτοι στη μπάλα και να κυνηγάνε τις φάσεις ακόμα κι όταν έδειχνε χαμένη) επανέκτησε τον έλεγχο του κέντρου και άλλαξε την πορεία του αγώνα. Χωρίς να δούμε «καλό ποδόσφαιρο», οι ρόλοι αντιστράφηκαν και (υπό φυσιολογικές συνθήκες) ο αγώνας θα έμενε στην ιστορία των αναμετρήσεων των δύο ομάδων σαν ένας από τους πιο ενδιαφέροντες της κατηγορίας του.

Στην τελική ανάλυση, το αποτέλεσμα (εξαίροντας φυσικά τους μη αγωνιστικούς παράγοντες) είναι ανάμεσα στα αναμενόμενα. Όπως παίχτηκε ο αγώνας, το αποτέλεσμα θα ήταν από ισοπαλία μέχρι νίκη με ένα τέρμα.

Διαιτησία

Για ακόμα μια φορά, οι έλληνες διαιτητές κέρδισαν το στοίχημα. Αν το στοίχημα είναι «Μπορώ να τα κάνω όλα π__τ_να;». Κάθε φορά που ασχολούμαι με τη διαιτησία, προσπαθώ να το δω κι από τη δικιά τους πλευρά, αλλά κάποιες φορές, είναι απλά αδύνατο. Δεν θέλω να μείνει η εντύπωση ότι αυτά που είδαμε εχτές είναι τα μόνα που έχουν γίνει ή ότι ο Ολυμπιακός είναι ο μόνος που παίρνει σφυρίγματα. Θα ήμουν εκτός τόπου και χρόνου αν έλεγα κάτι τέτοιο.

Ας δούμε τις αμφιλεγόμενες φάσεις

Χέρι Τοροσίδη:

Άκουσα από πολλούς ότι δεν υπάρχει πρόθεση για χέρι. Σε αυτό το σημείο πρέπει να αναφέρω ότι, παρά το ότι το άρθρο 12 των κανονισμών της FIFA λέει «handles the ball deliberately», μέχρι σήμερα και με δεδομένο το ότι κανένας δεν μπορεί να ξέρει την πρόθεση του παίκτη, η κοινή πρακτική για τον καταλογισμό της πρόθεσης, ήταν η αποκόμιση οφέλους από την ενέργεια και η κίνηση του χεριού, αν πήγαινε προς τα κάτω και / ή προς τα πίσω, ο διαιτητής άφηνε το παιχνίδι να συνεχιστεί. Σε όλες τις άλλες, σφύριζε άμεσο λάκτισμα.

Προφανώς, ο Καλόπουλος έχει κάνει εκτεταμένες σπουδές στην ψυχολογία (μαζί με όσους τώρα δηλώνουν υπέρ του) και μπορεί να γνωρίζει τα κίνητρα των ποδοσφαιριστών.

Άλλωστε είναι γνωστό ότι ο μέσος ποδοσφαιριστής, όταν χρησιμοποιεί το κεφάλι του για να κατεβάσει τη μπάλα, σηκώνει το χέρι του στην πορεία της μπάλας από την πλευρά που χάνει το control. Προφανώς. Άλλωστε όπως άκουσα πολλές φορές από εχτές, «όποιος έχει παίξει μπαλίτσα, ξέρει». Μα φυσικά, γιατί να ασχοληθούμε με επιχειρήματα.

Άλλωστε είναι γενική ελληνική πρακτική να «ξέρουμε περισσότερα από τους άλλους» χωρίς επιχειρήματα.

Δυστυχώς για τους υποστηρικτές της απόφασης, υπάρχει πρόσφατο αντεστραμμένο παράδειγμα. Μιλάω φυσικά για το χέρι του Simão Mate Junior στον αγώνα με την Καβάλα, τότε όλοι εκτός από τον κ. Βασιλάκη συμφωνούσαν με τον διαιτητή που έδωσε την παράβαση.

Καταλήγοντας, και αφού -όπου μας βολεύει- επικαλούμαστε το διαστρεβλωμένο γράμμα του νόμου, το χέρι του Τοροσίδη ήταν πολύ περισσότερο παράβαση από ότι του Simao. Το γεγονός ότι οι ίδιοι άνθρωποι έχουν διαφορετική γνώμη για τις δύο φάσεις, αποδεικνύει μόνο την υποκρισία. Για εμένα, η φάση είναι καθαρό πέναλτι, αλλά λόγω της επιλεκτικής αντίληψης που χαρακτηρίζει τις συγκεκριμένες φάσεις, δεν είναι δυνατό να αποδειχτεί[ii].

Ακυρωθέν τέρμα Παναθηναϊκού

Σε εμένα ήταν ξεκάθαρο ότι υπήρχαν παίκτες πίσω από τον Κατσουράνη από την πρώτη στιγμή. Προφανώς, κάποιοι χρειάστηκαν αρκετά replay και περισσότερα από ένα κανάλια (μιας και η ΝΕΤ δεν βρήκε τρόπο να δείξει αυτό που κατάφερε ο ΣΚΑΙ) για να το καταλάβουν. Ή εγώ είμαι ποδοσφαιρική ιδιοφυΐα, ή προφανώς έχουμε ακόμα μια περίπτωση επιλεκτικής όρασης / κατανόησης. Όσο για όσους έσπευσαν να πουν ότι είχε βγει ο τερματοφύλακας, μόνο εκ του πονηρού μπορώ να λάβω τη δήλωση.

Πειθαρχικός έλεγχος

Αυτό είναι κάτι που με κουράζει ιδιαίτερα καθώς σε κάθε αγώνα, κάθε διαιτητής αποφασίζει με διαφορετικά κριτήρια για το αν πρέπει να δοθεί ή όχι κίτρινη ή κόκκινη κάρτα και δεν αρχίζω καν το θέμα της διαφοράς ανάμεσα στην «πρώτη» και την «δεύτερη» κίτρινη. Αγαπητοί μου, αν είναι κίτρινη, είναι κίτρινη ακόμα και αν είναι η δεύτερη κίτρινη του τέταρτου παίκτη που αποβάλλεται! Δεν υπάρχει διαχωρισμός στον κανονισμό.

Ο Καλόπουλος δεν κράτησε ούτε τα προσχήματα. Στον αγώνα έγιναν πάνω από τέσσερα μαρκαρίσματα (εκατέρωθεν) που στόχο είχαν να χτυπήσουν τον αντίπαλο και όχι να πάρουν την μπάλα. Ακόμα κι αν δεχτούμε ότι σε όλες τις περιπτώσεις δεν υπήρχε πρόθεση (μια δικαιολογία που στηρίζεται στο ότι κανείς δεν μπορεί να ξέρει τι σκέφτεται ο παίχτης), εξακολουθεί να είναι κίτρινη (γιατί αν υπάρχει πρόθεση, είναι κόκκινη).

Όσο για την προφανή θέση για γκολ[iii], δε θα μπω στη διαδικασία, προφανώς αν κάποιος είναι διατεθειμένος να μιλάει για off side στη φάση του Κατσουράνη, δεν υπάρχει περίπτωση να δεχτεί ότι υπάρχει προφανής θέση για γκολ.

Νικητήριο τέρμα Ολυμπιακού

Αυτό το τέρμα δεν υπάρχει περίπτωση να με κάνει να παραπονεθώ. Παρά το ότι ο εκτεθειμένος επιθετικός είναι ανάμεσα στον τερματοφύλακα και τη μπάλα, πάρα το ότι μπορεί ακόμα και να έχει ακουμπήσει τη μπάλα. Η φάση πέφτει σε δύο κατηγορίες που ο διαιτητής έχει το δικαίωμα να κάνει λάθος: είναι οριακή και είναι πολύ γρήγορη με πολλές εναλλαγές κατοχής. Όποιος όμως υποστήριξε την απόφαση της ακύρωση του προηγούμενου τέρματος και πανηγύρισε αυτό το τέρμα, είναι ή βλάκας, ή κρετίνος, ή απλά κολλημένος.

Φίλαθλοι

Δεν υπάρχουν και πολλά να πεις για τους ονομαζόμενους «φιλάθλους» του ελληνικού ποδοσφαίρου. Δεν είναι θέμα μίας ή δύο ομάδων, όπως πολλοί προσπαθούν να περάσουν. Είναι ένα πρόβλημα που μαστίζει όλο τον ελληνικό αθλητισμό και που δεν θα λυθεί ποτέ αν δεν πέσει πραγματικός πέλεκυς.

Είναι πολύ απλό να τελειώσει το θέμα, τέσσερα απλά βήματα:

1. Απαγορεύονται όλες οι μετακινήσεις οπαδών και αν ο γηπεδούχος θέλει να δώσει σε μεμονωμένους φιλάθλους, αναλαμβάνει και την ευθύνη της επιτήρησης τους. Από την διοργανώτρια, κάθε οπαδός αντιμετωπίζεται σαν οπαδός του γηπεδούχου

2. Σε κάθε περίπτωση εισόδου οπαδών, ο αγώνας διακόπτεται με νικητή τον φιλοξενούμενο. Σε περίπτωση που το περιστατικό επαναληφθεί τρεις φορές από την ίδια ομάδα, αυτή χάνει 5 ακόμα βαθμούς. Στις πέντε φορές, η ομάδα αποβάλλεται.

3. Όποιος συλλαμβάνεται εντός του αγωνιστικού χώρου, τιμωρείται με «τυποποιημένη» ποινή 3 μηνών, δεν τους επιτρέπεται η είσοδος σε κανένα αθλητικό χώρο για τα επόμενα δέκα χρόνια και σε περίπτωση επανάληψης, η ποινή απλώς πολλαπλασιάζεται.

Παράγοντες

Είναι προφανές ότι οι παράγοντες του ελληνικού ποδοσφαίρου, θα είναι περίπου ίδιοι με το ποδόσφαιρο που τους γέννησε / προσέλκυσε. Δεν έχω να πω και πολλά στο θέμα, θα ήταν άλλωστε άδικο για όποιους αναφέρω ονομαστικά. Είναι τόσοι πολλοί οι σκάρτοι και τόσοι λίγοι οι άξιοι, που δεν έχει νόημα...

Παίκτες

Με όλο το σεβασμό που έχω για τον Cisse[iv], τι δουλειά είχε στα αποδυτήρια του Ολυμπιακού; Ποιος όρισε τους «κομάντος» διεκδικητές του δικαίου; Επίσης, κύριε Τοροσίδη, γιατί πετάξατε το καλό σας όνομα σε μία βραδιά; Τι είναι αυτό που σας έπεισε ότι αξίζει μία νίκη να μείνετε στην ιστορία σαν κάφρος;

Προσωπικά

Με το τέλος του αγώνα, με κατέκλυσε ένα συναίσθημα αηδίας και το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν ότι έχασα τον αγώνα την United. Είναι πολύ πιθανό, να σταματήσω να παρακολουθώ ελληνικό ποδόσφαιρο.

Είναι η πρώτη φορά που τόσοι φίλαθλοι (ανάμεσά τους κι εγώ) ζητούν να αποσυρθεί η ομάδα. Όχι να κατεβάσει τους νέους, αλλά να μην κατέβει καθόλου. Να πέσουμε κατηγορία! Κάποιος πρέπει να πάρει πάνω του το κόστος της εξυγίανσης και ας πέσει το κόστος στη «δικιά μου» ομάδα!

[i] Σημειώνω ότι, επίτηδες, δεν έχω διαβάσει ακόμα ανάλυση και στατιστικά του αγώνα, ώστε να αποδώσω την εικόνα που μου έδωσε ο αγώνας, χωρίς την αναμενόμενη «εκλογίκευση» που προσφέρουν οι αριθμοί.

[ii] Να αποδειχτεί σε αυτούς που δεν είναι διατεθειμένοι να αποδεχτούν την απόδειξη.

[iii] Επιτρέψτε μου να σας θυμίσω ότι ο κανονισμός για την «προφανή θέση για γκολ» αντικατέστησε τον κανονισμό του «τελευταίου παίχτη» σε μια προσπάθεια να μην επηρεάζουν τη φάση «ξεχασμένοι» αμυντικοί που λόγω της θέσης τους δεν θα μπορούσαν να αναμειχθούν στη φάση και άρα δεν θα έπρεπε να δίνουν άλλοθι στον συμπαίκτη τους να κλαδέψει τον αντίπαλο. Οι άγγλοι μάλιστα, συνεχίζουν να μιλάνε για «professional foul» αδιαφορώντας πλήρως για τη θέση του επιθετικού.

[iv] Παρά το ότι είμαι από αυτούς που θέλουν να βλέπουν πάθος στο παιχνίδι, το πάθος αυτό πρέπει να περιορίζεται εντός του γηπέδου και σε καμία περίπτωση να οδηγεί σε βία. Φυσικά, υπάρχουν φορές που μπορείς να κρατήσεις τα νευρά σου. Όλοι το έχουμε πάθει, γι αυτό και μεγάλο μέρος της ευθύνης πάει στον αρχηγό της αποστολής. Αυτός τους άφησε να κατέβουν από το λεωφορείο άλλωστε!

Μαθηματικά Ελληνικού ποδοσφαίρου

2011-02-20T00:40:00.000+02:00

Άσκηση: Υπολογίστε το X

Αν η απάντησή σας είναι

έχετε περάσει τις εξετάσεις. Σας ευχαριστούμε για τη συμμετοχή σας.

Απεργία... ξανά και ξανά και ξανά

2011-02-01T21:15:00.002+02:00

Βαρέθηκα!

Είμαι μισθωτός, ούτε golden boy, ούτε κρατικοδίαιτος, ούτε τίποτα άλλο. Απλά ένας εργαζόμενος μέσα σε τόσους άλλους. Πληρώνω ένα σκασμό χρήματα, ψάχνω τρόπο να πάω στην εργασία μου, χάνω τις ελεύθερες ώρες μου στο δρόμο.

Μου είπαν ότι αγωνίζονται για το συμφέρον μου και εγώ πλήρωσα. Μου είπαν ότι «το κράτος» δεν είμαι εγώ. Μου είπαν ότι οι «λίγοι» πρέπει να υποφέρουν για το συμφέρον των «πολλών». Μου είπαν ότι η δικιά μου λογική είναι η «μειοψηφία». Μου είπαν ότι για να αγοράσω μια απλή υπηρεσία που παρέχεται με δικά μου χρήματα, θα πρέπει να είμαι τυχερός.

Μου είπαν ότι αυτό είναι «δημοκρατία», μου είπαν να μη μιλάω γιατί είναι «πολλοί», γιατί είναι «δυνατοί», γιατί είναι «αδικημένοι».

Μόνο που εμείς, είμαστε περισσότεροι από εσάς, μόνο που είμαστε πιο παραγωγικοί από εσάς, μόνο που είμαστε πιο πατριώτες από εσάς και... μαντέψτε, κάποια στιγμή, δεν ξέρω πότε, θα βρεθείτε αντιμέτωποι με μια τέτοια οργή που δεν θα υπάρχει καταφύγιο.

Κλέψτε τώρα, που ακόμα υπάρχει υπομονή. Σε λίγο καιρό, θα χάσετε τη γη κάτω από τα πόδια σας.

Πότε γίναμε φίλοι;

2011-01-29T11:02:00.001+02:00

Εδώ και 15 χρόνια, μένουμε δίπλα-δίπλα, κολλητές πόρτες. Ποτέ όμως δεν είχαμε κάποια σχέση. Από την αρχή φάνηκε ότι δεν κολλάνε τα χνότα μας και μετά από πολλές κόντρες, φτάσαμε να αγνοούμε ο ένας την ύπαρξη του άλλου.

Ούτε καλημέρα! Αν ανοίγαμε μαζί τις πόρτες, δεν βγαίναμε μαζί. Μιλάμε για το απόλυτο «δεν υπάρχεις για ‘μένα». Πριν από αυτό, φασαρίες, τσακωμοί, μέχρι και την αστυνομία μου έχει φέρει επειδή άκουγα μουσική στις 6 το απόγευμα. Η αστυνομία βέβαια, της είπε ότι δεν μπορεί να κάνει κάτι, οπότε τότε άρχισε νέος πόλεμος. Νερά στο μπαλκόνι, να κλειδώνει την πόρτα της εισόδου μόλις κάποιος έρχονταν σπίτι. Ιστορίες για ταινία του Φώσκολου μιλάμε!

Πριν λίγο καιρό έπεσε και χτύπησε. Χτύπησε πολύ. Είναι λίγα τα ψωμιά της ακόμα και σε τέτοιες στιγμές, δεν χωράνε κόντρες. Τώρα χτυπάει το κουδούνι όταν χρειάζεται κάτι... όχι, ακόμα και στις 6.30 το πρωί. Σήμερα ήθελε να της διαβάσω ένα νούμερο, δεν το έβλεπε. Με κοίταγε με ένα τρόπο, σαν τη γιαγιά μου. Μου χάιδευε τα μαλλιά και με έλεγε «αγοράκι μου». Κοίτα πως αλλάζει ο κόσμος. Δεν πάει μήνας που μου χάλασε το κουδούνι επειδή είχα κόσμο...

Καλή Χρονιά

2011-01-03T22:42:00.004+02:00

Πάει και το 2010, μας άφησε χρόνους. Μας άφησε και το ΔΝΤ, παρακαταθήκη μια νέας εποχής που στοχεύει στην επαναφορά της σκλαβιάς στην Ευρώπη. Μέχρι τώρα, την είχαμε εξορίσει στην Ασία και εμείς απολαμβάναμε τους καρπούς της, αρνούμενοι ταυτόχρονα την ύπαρξή της.

Τώρα, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τη δυστυχία της εξαθλιωμένης οικονομίας και τη ζωή δύο ταχυτήτων. Αυτούς που θα εργάζονται για ένα πιάτο ρύζι κι αυτούς που θα μισθώνουν την εργασία τους. Τώρα επαναστατούμε! Τώρα βγαίνουμε στους δρόμους! Τώρα κραυγάζουμε και απαιτούμε σταματήσει η πτώση. Τώρα είμαστε στην άλλη πλευρά... οπότε πονάει.

Μέχρι εχτές, ήμασταν χαρούμενοι που με το «δυνατό μας νόμισμα» μπορούσαμε να προσλαμβάνουμε αλλοδαπούς με μηδαμινό μεροκάματο και να το λέμε «φιλανθρωπία». Μπορούσαμε να εισαγάγουμε προϊόντα με αμελητέο κόστος και το λέγαμε «αγορά συναλλάγματος». Τώρα είμαστε στην άλλη πλευρά της φιλανθρωπίας και το λέμε εκμετάλλευση, είμαστε στην άλλη πλευρά της αγοράς και το λέμε απάτη.

Τώρα κατηγορούμε τους πολιτικούς που εμείς εκλέξαμε, για τις πρακτικές που εμείς ανταμείψαμε. Βρίζουμε για τη διαπλοκή που εμείς σπείραμε. Απειλούμε για την απώλεια του βολέματος που δεν ήταν ποτέ δικό μας. Βρίσκουμε υπερβολικές τις δαπάνες που πριν λέγαμε ελλιπείς.

Είναι αλλιώς στην άλλη πλευρά του φράχτη! Είναι αλλιώς όταν ο αδύναμος είσαι εσύ. Μόνο που αυτό το λένε υποκρισία.

Καλή Χρονιά νεόπτωχοι, καλή δύναμη...

Εβδομήντα χρόνια μετά

2010-10-28T11:00:00.002+03:00

Έχουν περάσει εβδομήντα χρόνια από την τελευταία φορά που δράσαμε ως έλληνες. Τότε μας επιτίθεντο με σφαίρες, τώρα με τόκους. Τότε κάναμε ακόμα και τους προδότες ήρωες, τώρα... δεν υπάρχουν άλλοι ήρωες. Τότε ήταν τιμή να δρας υπέρ της πατρίδος, τώρα είναι εθνικισμός. Τότε έκαναν ανακωχή οι δεξιοί με τους κομουνιστές, υπέρ του εθνικού συμφέροντος. Τώρα δεν υπάρχουν ούτε δεξιοί, ούτε κομουνιστές. Το εθνικό συμφέρον είναι πια άγνωστη λέξη που χρησιμοποιείται πότε-πότε για να χαρακτηρίσει πολιτικές θέσεις.

Τότε ο κόσμος τραγουδούσε για τους τσολιάδες, τώρα οι κουκουλοφόροι τους καίνε. Τότε υπήρχε σχέδιο εξουδετέρωσης της Ελλάδος, σήμερα έχει πια πετύχει.

Τότε οι ηγέτες μας ήταν αυτοί

Τώρα είναι αυτοί

Τότε ο «αποτυχημένος κυβερνήτης» ήταν αυτός

Σήμερα είναι αυτός

The Reds and the Socks

2010-10-09T13:20:00.006+03:00

Seems like a glove fit! Liverpool were always Red, they always smelled like a dirty sock, so why shouldn’t they be Red Sox? They could be called Red Sux to not be mixed up with the original Red Sox (and trust me, they will be called just that by every rival supporter).

The Premiership might benefit in the short term by the deal. All jokes aside, Liverpool is an internal part of the League and if the club doesn’t get a grip, it will be a major blow. However, I strongly doubt that creating a “new wave” in the Premier League, where clubs are owned by American corporations will do much good in the long run. US companies are wealthy and do have a “push” of fresh air in their sails, I’ll give them that. The English, on the other hand, have a love for tradition that is not shared by their overseas “cousins”.

It is my opinion, that taking out that love for tradition, will gradually lower the League’s prestige. Without it, the EPL will eventually diminish to “just another European competition”. It will stop being a landmark, stop producing overseas revenue; corporations will lose interest and -eventually- abandon it at the hands of the English, to rebuild it from scratch.

But will they be able to rebuild it to its standards?

I know most will say I’m just shooting my mouth (or rather my fingers) off, but, when did that ever stop me?

Manchester United

2010-10-03T14:10:00.006+03:00

Η United φέτος δεν θεωρείται φαβορί για την κατάκτηση του Champions League, βασικά δεν θεωρείται φαβορί ούτε για την Premiership. Αυτό δεν σταματάει τους οπαδούς της από το να ελπίζουμε. Η Chelsea έχει περισσότερο ταλέντο, η Arsenal είναι πιο αποτελεσματική και η City έχει πολύ περισσότερα χρήματα. Κανένας από αυτούς όμως δεν έχει το μυαλό του Sir Alexander Chapman Ferguson στον πάγκο. Αυτός είναι και μόνος λόγος που υπάρχει ακόμα ελπίδα για διάκριση φέτος. Η χρονιά άρχισε με τον καλλίτερο τρόπο, κατακτώντας το φετινό Community Shield. Μάλιστα, κερδίζοντας την Chelsea με 3-1. Οι ελπίδες μας αναπτερώθηκαν, αν μπορούμε να κερδίσουμε την «παντοδύναμη» Chelsea με τα χοντρά λεφτά του Abramovich, τότε μπορούμε να διακριθούμε. Όμως η αλήθεια είναι ότι η ομάδα δεν έχει ενισχυθεί καθόλου. Η αποχώρηση του Ronaldo μας έχει στερήσει από ένα σημαντικό τμήμα του ταλέντου μας. Σε συνδυασμό με την κακή φόρμα του Wayne Rooney, η ομάδα δυσκολεύεται να ανοίξει τις αντίπαλες άμυνες. Ο τραυματισμός του Valencia άφησε ένα κενό στο χώρο του κέντρου και έτσι η αδύναμη αμυντική λειτουργία μας έγινε ακόμα πιο εμφανής. Όσο λιγότερο κρατάς τη μπάλα, τόσο περισσότερες ευκαιρίες δίνεις στον αντίπαλο. Όσο περισσότερες ευκαιρίες δίνεις στον αντίπαλο, τόσο λιγότεροι παίκτες σου βρίσκονται σε προωθημένες θέσεις. Φαύλος κύκλος!

Κάπως έτσι, όταν το παιχνίδι δεν επιτρέψει γρήγορο σκοράρισμα, η United υποχωρεί σταδιακά και τελικά επιτρέπει στον αντίπαλο να πάρει τον έλεγχο. Ακόμα κι όταν το παιχνίδι αρχίσει καλά και η ομάδα πάρει το προβάδισμα, όσο περνάει η ώρα, ο φόβος της αποτυχίας (που φέτος κάνη δυναμική εμφάνιση) οδηγεί τους παίκτες να μένουν πίσω. Να σιγουρέψουν το αποτέλεσμα. Όσο πιο πίσω μένουν, τόσο πιο μπροστά έρχονται οι αντίπαλοι. Σιγά - σιγά, αρχίζουν να κάνουν ευκαιρίες. Τότε το άγχος μας οδηγεί σε λάθη, λάθη που οι αντίπαλη ομάδα φυσικά υποδέχεται με μεγάλη χαρά.

Στην επίθεση, υπάρχουν δύο βασικές «σχολές». Η μία δημιουργεί πολλές ευκαιρίες και έχει χαμηλό ποσοστό μετατροπής τους σε τέρματα, η άλλη δημιουργεί λίγες ευκαιρίες, αλλά μετατρέπει τις περισσότερες. Η United μέχρι τώρα μπορούσε να κάνει και τα δύο, τώρα όμως, έχει κατρακυλήσει. Ο Rooney -που μπορεί να πάρει τη μπάλα και να τη βάλει στα δίχτυα μόνος του- αυτές τις μέρες δεν σκοράρει, ενώ ο Berbatov, για να σκοράρει πρέπει να τροφοδοτηθεί, δεν τροφοδοτείται. Χωρίς συλλογικό δημιουργικό παιχνίδι στο κέντρο και χωρίς την προσωπικότητα που θα πάρει την ομάδα στην πλάτη, οι Κόκκινοι Διάβολοι μένουν στα... ρηχά.

Αυτή τη στιγμή, το Αγγλικό πρωτάθλημα είναι στο σταυροδρόμι. Με τις United, Arsenal και Liverpool στα χέρια ανθρώπων που τις οδηγούν στην οικονομική εξαθλίωση. Αν οι Chelsea και City (ομάδες που έχουν σκιερούς Sugar Daddies για προέδρους) καταφέρουν να καθιερωθούν σαν οι νέες δυνάμεις του πρωταθλήματος, η Premiership δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια. Το πρωτάθλημα με τη μεγαλύτερη παράδοση στον κόσμο, θα χάσει μέρος της αίγλης του. Γι’ αυτό νομίζω ότι ο Ferguson και ο Wenger πρέπει να καταφέρουν να αντεπιτεθούν.

Και τελικά το στείλαμε

2010-10-01T21:20:00.000+03:00

Μέρες τώρα (για να μην πω μήνες), ράβουμε και ξηλώνουμε κατά παραγγελία διαφόρων φορέων. Έτσι να είναι, όχι, καλλίτερα έτσι, όχι, όχι, καλλίτερα έτσι. Και οι developers έσβηναν και άρχιζαν από την αρχή. Μετά έσβηναν ξανά και το έφτιαχναν ξανά, για να το σβήσουν πάλι και να το φτιάξουν από την αρχή όπως ήταν την πρώτη φορά. Κάποιοι από αυτούς ξέχασαν τα σπίτια τους, κάποιοι δεν μπορούσαν να κοιμηθούν τα βράδια, αλλά τελικά... η εφαρμογή ολοκληρώθηκε. Σήμερα άρχισε να ρέει άφθονο feedback από όλες τις πλευρές.

Για άλλους ήταν ότι καλλίτερο έχουν δει, για άλλους άχρηστο. Οι ερωτήσεις που κυκλοφορούσαν σήμερα σε όλη την εταιρεία είχαν άρωμα... φοροτεχνικού. Πολλές ήταν έγκυρες, σοβαρές και επαγγελματικές, κάποιες ήταν εκτός τόπου και χρόνου. Κάποιοι σχολίασαν εποικοδομητικά, με στόχο να μεταφέρουν την εμπειρία τους ώστε να γίνει η εφαρμογή καλλίτερη και άρα να έχουν ακόμα καλλίτερο προϊόν στα χέρια τους. Άλλοι δεν είχαν τίποτα να πουν ή γιατί τους κάλυπτε απόλυτα ή γιατί δεν του έδωσαν καμία σημασία. Αναμενόμενο, κανείς δεν είναι ίδιος με τον άλλο και άρα είναι λογικό να υπάρχουν αντιδράσεις σε όλο το φάσμα.

Μονό ένα σχόλιο όμως, αξίζει σχολιασμού και θα το κάνω δημόσια ακόμα και αν το διαβάσει και παρεξηγηθεί αυτό που το έκανε. Μπορείτε να το χαρακτηρίσετε αντιεπαγγελματικό αν θέλετε αλλά είναι η πρώτη φορά που δεν με ενδιαφέρει! Κάποιος πελάτης, λοιπόν, κάλεσε στο customer support για να ρωτήσει:

«Γιατί μου το στείλατε αυτό, αυτό είναι λογιστικό πρόγραμμα, αυτά τα κάνει ο λογιστής μου!»

Πρέπει λοιπόν να απαντήσω αυτό που δεν μπορούσα να πω στον ίδιο τον πελάτη:

«Σας το στείλαμε γιατί το παραγγείλατε. Μάλιστα το παραγγείλατε εγγράφως. Για το αν είναι λογιστικό ή όχι, τι περιμένατε να είναι μια εφαρμογή που ονομάζεται “Έσοδα - Έξοδα”; Video game; Ξεχάστε τις προδιαγραφές στην φόρμα που συμπληρώσατε και υπογράψατε, έστω ότι δεν τις διαβάσατε! Έστω το όνομα της δεν το είδατε; Και άντε, εγώ να πω ότι δεν το είδατε και απλά κάνατε την παραγγελία σε ένα shopping spree, τώρα τι ρωτάτε τον έρημο υπάλληλο που έτυχε να απαντήσει την κλήση σας; Τι να σας πει ο συνάδελφος;»

Dragon Age Origins: The Witch Hunt

2010-09-26T13:24:00.000+03:00

Επιτέλους, φυσικά και ο ξεροκέφαλος χαρακτήρας μου θα ακολουθούσε τη Morrigan. Θα πήγανε στην άκρη του κόσμου και ακόμα παραπέρα. Θα έφτανε μέχρι τη -κάποτε- Χρυσή Πόλη για να τη βρει.

Κατέβασα το DLC, μόλις διάβασα ότι έλυσαν τα bugs. Ο Διοικητής των Gray Wardens, φοράει ξανά την πανοπλία του, εγκαταλείπει την αφοσιωμένη Leliana και αναζητά τον αληθινό του έρωτα. Ούτε σκέψη, ας λέει ότι θέλει η Wynne. Κακή επιρροή; Μπελάς; Ε, και; Γεια χαρά και να μου γράφετε! Μόνο τον σκύλο μου θα πάρω μαζί μου, τον Aeducan.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Spoilers!

Η αρχή του DLC είναι εκπληκτική. Ήρωας και σκύλος ψάχνουν παρέα, φτάνουν στην καλύβα της Flemeth και εκεί μαθαίνουν ότι τα Elfs ψάχνουν την Morrigan γιατί τους έκλεψε ένα βιβλίο. Δυστυχώς, κάπου εδώ τελειώνουν τα καλά στοιχεία του DLC. Ο χαρακτήρας μου τρέχει στο Circle Tower, μαθαίνει τις πληροφορίες που θέλει εύκολα, βγάζει στα γρήγορα ένα quest στο υπόγειο, και τρέχει στα Deep Roads, βρίσκει τέσσερα φανάρια, τρέχει στα ερείπια των Elfs, βρίσκει ένα σπασμένο κομμάτι του καθρέφτη και μέσω μιας τελετής, μαθαίνει που είναι ένας άλλος καθρέφτης, τρέχει στο Amaranthine και επιτέλους, βρίσκει τον καθρέφτη.

Εκεί, μπροστά στον καθρέφτη, είναι η Morrigan. Μια σύντομη κουβέντα, μαθαίνω ότι η Flemeth δεν πέθανε, ένα φιλί και τελικά ακολουθώ την Morrigan... στο άγνωστο, αντί για άλλο ένα cut scene και κάποιο νέο quest, τίτλοι τέλους...

Εντάξει, 4€ δεν είναι πολλά, αλλά where the ef is my promised closure dude;

Κούβα: Επανάσταση στην επανάσταση

2010-09-19T12:41:00.001+03:00

Οι δηλώσεις του Κάστρο την προηγούμενη εβδομάδα, έπιασαν στον ύπνο όλους εμάς που δεν ασχολούμαστε με τα πολιτικά δρώμενα της Κούβας. Στην ουσία, αυτό που ανακοίνωσε ο κάποτε σύντροφος του Τσε, είναι μαζικές απολύσεις και ιδιωτικοποιήσεις. Τρομερό να ακούς τέτοια πράγματα από αυτό το στόμα!

Μικρή ιστορική αναδρομή για το καθεστώς της χώρας της Καραϊβικής: οι ΗΠΑ έχουν στην ουσία διορίσει τον Μπατίστα, κουμάντο κάνουν οι αμερικανικές επιχειρήσεις (πολλές φορές βιτρίνες του οργανωμένου εγκλήματος) και οι πολίτες της χώρας έχουν αναλάβει το ρόλο του σκλάβου στο φτηνό και πολυτελές τουριστικό θέρετρο του νησιού. Τα επίπεδα της εξαθλίωσης είναι τέτοια που σε κάποιες περιπτώσεις, οι κάτοικοι «πουλάνε» στους τουρίστες τα παιδιά τους για μερικά δολάρια.

Την ίδια ώρα, στα ξενοδοχεία της Αβάνα, οι Αμερικάνοι ζουν μεγαλοπρεπώς το αποικιοκρατικό τους όνειρο, απολαμβάνοντας την προστασία της αστυνομίας, των μυστικών υπηρεσιών του Μπατίστα και της CIA.

Κάθε διαμαρτυρία ενάντια στην αδικία, συναντάται με βίαιους τρόπους και όποιος τολμάει να μην σκύψει το κεφάλι, εξαφανίζεται. Μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση, ξεκινάει η επανάσταση του Κάστρο που τελικά καταλήγει στο γνωστό μας σχήμα του αποκλεισμένου κράτους (εμπάργκο) που ακόμα «ανέχεται» ξένες δυνάμεις στο έδαφός της (Guantánamo Bay).

Στην πρώτη σκέψη λοιπόν, η δήλωση δημιουργεί σοκ. Ισοδυναμεί με αποδοχή αποτυχίας του πολιτικού συστήματος και εναγκαλισμό του καπιταλισμού. Παρά το ότι -προσωπικά- θεωρώ τον κομουνισμό... ανεφάρμοστο (για να είμαι ευγενικός), με τρομάζει η σκέψη ότι το ένα του προπύργιο πέφτει εκ των έσω. Η πολιτική κατάσταση στον κόσμο είναι μια διελκυστίνδα και όταν δεν υπάρχει αντίπαλος, οδηγούμαστε στα άκρα.

Το θέμα όμως έχει και άλλες πλευρές. Στην Ελλάδα, οι αλλαγές εφαρμόζονται πάντα «ξερά». Πολλές φορές, λόγω του «στεγνού» τους χαρακτήρα αλλά και της έλλειψης πολιτικής βούλησης / πίστης, δεν εφαρμόζονται καθόλου. Εμείς, οι «πολιτισμένοι» δηλώνουμε απλά ότι πρέπει να απολυθούν Χ δημόσιοι υπάλληλοι. Αυτοί οι «απολίτιστοι» ανακοίνωσαν ότι οι «απολυμένοι» έχουν την επιλογή να μεταταχθούν σε άλλους τομείς που έχουν ανάγκη ή να εργαστούν στον ιδιωτικό τομέα (στην Κούβα αυτό απαγορεύεται, αλλά θα τους το επιτρέψουν για να μην μείνουν άνεργοι). Σύμφωνα μάλιστα με το BBC, η διαδικασία αυτή έχει αρχίσει εδώ και χρόνια. Τη μελέτησαν, βρήκαν τα κενά και τους υπεράριθμους, έφτιαξαν τα πλάνα τους, ήρθε το πλήρωμα του χρόνο και την ανακοίνωσαν.

Τελικά, η ελληνική κυβέρνηση είναι λιγότερο αποτελεσματική ακόμα και από ένα απαρχαιωμένο, κομουνιστικό κρατικό μηχανισμό υπό πολιορκία.

Συγχαρητήρια, κερδίσατε!

Ανεξιθρησκία για εσάς, όχι εμάς!

2010-08-16T12:27:00.001+03:00

Πήγε ο Βαρθολομαίος στην Μονή της Παναγίας Σουμελά να λειτουργήσει και έβγαλε πανηγυρικό λόγο για τη «νέα εποχή» στην πολιτική της Τουρκίας. Για τη νέα σελίδα και την αποδοχή της ανεξιθρησκίας από τη γειτονική χώρα. Τους είπε «μπράβο» που ξεπέρασαν το δογματισμό και που δεν απειλούνται από την ύπαρξη του χριστιανικού στοιχείου στην περιοχή. Τους συνεχάρη που «επιτέλους» άφησαν την Μονή να λειτουργήσει και άρα γίνονται σιγά-σιγά πολιτισμένοι. Τους εξήγησε ότι οι χριστιανοί είναι άγγελοι και μάλιστα «άγγελοι ειρήνης και φιλίας».

Έτσι, περιτριγυρισμένος από τη λάμψη του Δικαίου, της Θείας Χάρης της Καλοσύνης και της Σοφίας, έριξε το Δοξασμένο του βλέμμα και μέσω αυτού του Άγιο Βλέμμα του Θεού πάνω στους ανάξιους Τούρκους που όμως με τη δική τους ανοχή ήταν εκεί και τους είπε μπράβο.

Τους είπε μπράβο που ακλουθούν το δρόμο της Αρετής -στην οποία έχει μονοπώλιο. Τους είπε μπράβο που τον άφησαν να τους πει μπράβο. Τους είπε μπράβο που έκαναν το πρώτο βήμα στο δρόμο που εκείνος δεν θα πάρει ποτέ.

Ουαί υποκριτές! Που απαιτείτε να σας αποδεχτούν ενώ εσείς δεν αποδέχεστε κανένα!

Ουαί σκοταδιστές! Που ντύνεστε με τον μανδύα της ψεύτικης προόδου και την προτείνετε στους άλλους

Ουαί μαυραγορίτες της ανθρώπινης ελπίδας και απελπισίας.

Αν θέλει η εκκλησία να της επιτρέπουν να λειτουργεί στην Τουρκία, να επιτρέψει πρώτα αυτή να λειτουργούν Τζαμιά στην Αθήνα. Τι είδους ανεξιθρησκία είναι αυτή που υποχρεώνει μόνο τους άλλους να δεχτούν εσάς βρε απόγονοι της Ιεράς Εξέτασης; Κάψτε επιτέλους την magnus maleficarum και δεχτείτε ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν συμφωνούν με εσάς. Αλλά πρώτα από όλα, δείτε ότι όχι μόνο δεν είστε οι «φωτισμένοι» που δείχνουν το δρόμο, αλλά τα υπολείμματα του σκοταδισμού που μόνο οι ίδιοι πιστεύουν στην ανωτερότητά τους. Έλεος!

Ουαί άεργοι δυνάστες της ανθρώπινης συνείδησης!

Διακοπές!

2010-08-08T13:49:00.001+03:00

Επιτέλους, μετά από ένα αρκετά έντονο χειμώνα με 3 αναβαθμίσεις από τον Φεβρουάριο μέχρι τον Ιούλιο, διακοπές! Ξεκούραση και σάπισμα! Παρακαλώ, κατεβάστε το γενικό! Φυσικά επιστρέφοντας θα έχουμε ακόμα περισσότερο τρέξιμο, αλλά δεν είναι ώρα να το σκεφτούμε αυτό. Τώρα μόνο διακοπές, τίποτα άλλο!

Ο χειρότερος καφές του κόσμου

2010-08-05T11:13:00.000+03:00

Πήγα εχτές το απόγευμα με δύο καλούς φίλους για καφέ, στο άλσος Παπάγου. Η καφετέρια -για όσους δεν έχουν πάει- είναι εκπληκτική. Ο χώρος είναι ιδανικός και πραγματικά νομίζεις ότι βγήκες από την Αθήνα και έφτασες στην εξοχή.

Μοναδικό μειονέκτημα η ριμάδα ελληνική νοοτροπία. Ο καφές που σερβίρουν είναι προφανώς προϊόν μειοδοτικού διαγωνισμού, καθώς η γεύση του είναι απαίσια και όταν τον καταπίνεις σου γρατζουνάει το λαιμό. Αποφάσισα λοιπόν να τον αφήσω στην άκρη και να πάρω μια μπύρα. Εκεί με περίμεναν δύο ακόμα εκπλήξεις, η μπύρα δεν είχε αφρό και το ποτήρι ήταν σπασμένο.

Εν ολίγοις, το μέρος είναι μυθικό, το service ικανοποιητικό, τα παιδιά που δουλεύουν εκεί χαμογελαστά, αλλά τα προϊόντα για πέταμα. Κλασική ελληνική συνήθεια, άλλωστε, να χάνουμε το παιχνίδι στις «λεπτομέρειες».

Τελικά θυμήθηκα γιατί είχα να πάω εκεί τόσα χρόνια. Κρίμα.

Καλοκαιρινά reruns: Φωτιά

2010-07-17T22:44:00.001+03:00

Όπως κάθε καλοκαίρι, έτσι και φέτος, οι φωτιές περικυκλώνουν την Αττική. Για άλλη μια φορά είδαμε τους γνωστούς ιδιοκτήτες αυθαιρέτων να φωνάζουν για το κράτος που δεν τους προστατεύει. Όμως αυτή τη φορά, υπάρχει κι άλλη μια παράμετρος. Η πυρκαγιά έφτασε και απείλησε την αντιαεροπορική ομπρέλα της Αττικής. Πυραυλικές εγκαταστάσεις υπό απειλή φωτιάς. Δεν θα σχολιάσω τίποτα περισσότερο για το θέμα.

Μιας και δεν έχει νόημα να αναπαράγω τα ίδια πράγματα ξανά για το έγκλημα κατά του περιβάλλοντος και της χώρας και δεν πρόκειται να σχολιάσω την στρατιωτική πλευρά της υπόθεσης για ευνόητους λόγους, μένει μόνο ένα σχόλιο:

Οι άσχημες πόλεις, άσχημα καίγονται

FIFA World Cup 2010 Final

2010-07-11T12:38:00.001+03:00

Εδώ είμαστε, ο αγώνας που κάνει όλους τους άλλους να μοιάζουν με κλοτσοσκούφι σε κακόφημη γειτονιά. Ο τελικός των τελικών. Διακυβεύεται ο σπουδαιότερος τίτλος που μπορεί να κατακτήσει ένας ποδοσφαιριστής. Ο τίτλος του Πρωταθλητή Κόσμου. Του καλλίτερου, ανάμεσα στους καλλίτερους.

Ο Παύλος λέει ότι θα κερδίσει η Ισπανία, η ομάδα που υποστήριζα όταν άρχισε το μουντιάλ. Εγώ λέω ότι θα κερδίσει η Ολλανδία, η ομάδα που πάντα συμπαθούσα γιατί παίζει καλό ποδόσφαιρο αλλά ποτέ δεν έκανε την υπέρβαση. Κανένας από τους δύο δεν έχει σηκώσει ξανά το βαρύτιμο τρόπαιο.

Το μουντιάλ τελείωσε, από αύριο θα είναι κι αυτό ανάμνηση όπως τα προηγούμενα. Από αύριο οι απανταχού κοπέλες / σύζυγοι / αρραβωνιαστικιές, θα σταματήσουν να γκρινιάζουν και θα αρχίσουν να ζητάνε εξόδους, για να καλύψουν το «κενό» του τελευταίου μήνα. Από αύριο, σήμερα όμως τελικός!

Οι προηγούμενοι νικητές της διοργάνωσης:

Έτος	Κάτοχος
1930	Uruguay
1934	Italy
1938	Italy
1950	Uruguay
1954	West Germany
1958	Brazil
1962	Brazil
1966	England
1970	Brazil
1974	West Germany
1978	Argentina
1982	Italy
1986	Argentina
1990	West Germany
1994	Brazil
1998	France
2002	Brazil
2006	Italy
2010	-

Ομάδα	Συμμετοχές σε τελικό	Κατακτήσεις
Brazil	7	5
Italy	6	4
Germany	7	3
Argentina	4	2
Uruguay	2	2
France	2	1
England	1	1
Netherlands	3	-
Czechoslovakia	2	0
Hungary	2	0
Sweden	1	0
Spain	1	-

Το Σαββατοκύριακο των τελικών

2010-07-10T13:40:00.000+03:00

Το Παγκόσμιο Κύπελλο έφτασε σχεδόν στο τέλος του. Αύριο το βράδυ θα έχουμε ένα νέο Παγκόσμιο Πρωταθλητή. Αυτό το μουντιάλ, δεν ήταν σαν τα άλλα, είχε αρκετές διαφορές και στην αγωνιστική του δράση αλλά και στα παρασκήνια. Η FIFA έχει πια ολοκληρώσει την μετάβαση της από οργανωτική και νομοθετική επιτροπή, σε οργανισμό που ελέγχει και διακινεί δισεκατομμύρια δολάρια. Φυσικά, αυτή η μετάβαση, αφήνει ένα μεγάλο σημάδι στο ποδόσφαιρο αλλά και στον ίδιο τον οργανισμό. Ο οργανισμός είναι πια κερδοσκοπικός και στο βωμό του κέρδους, είναι μάλλον έτοιμοι να πουλήσουν το ίδιο το ποδόσφαιρο.

Η αποτυχημένη επιλογή της Νοτίου Αφρικής για οργανώτρια χώρα, δημιούργησε προβλήματα σε όλα τα επίπεδα. Ίσως ήταν αναμενόμενο, καθώς η χώρα δείχνει να είναι ακόμα σε καθεστώς apartheid.

i. Οι βουβουζέλες μας πήραν τα αυτιά. Όσο για το νεαρό αφρικανό wannaby yuppie που μας είπε με θλιμμένο ύφος χιλίων καρδιναλίων «Είστε φιλοξενούμενοι στη χώρα, δεχτείτε τον πολιτισμό μας», κάποιος θα πρέπει να του πει ότι αν και κάθε πολιτισμός είναι σεβαστός, κανένας δεν μπορεί να επιβάλει ένα απολύτως ενοχλητικό «έθιμο» στην πιο prime time ζώνη της παγκόσμιας τηλεθέασης. Φαντάσου να γίνονταν στην Ελλάδα και να γεμίζαμε τις κερκίδες με μοιρολογίστρες από τη Μάνη να βγάζουν σπαρακτικές κραυγές. Μέρος του πολιτισμού μας είναι κι αυτό!

ii. Είδαμε την αστυνομία να βιαιοπραγεί στους διαμαρτυρόμενους συμβασιούχους της διοργάνωσης που υπέγραψαν συμβάσεις για 45€ την ημέρα και τους έδωσαν 15€.

iii. Είδαμε να διώχνουν βίαια από τις εξέδρες φιλάθλους επειδή φορούσαν πορτοκαλί ρούχα.

iv. Είδαμε να ασκούνται ποινικές διώξεις κατά παραγγελία της FIFA.

v. Είδαμε εργαζόμενους της FIFA να «διοικούν» τμήματα της αστυνομίας της χώρας.

Και δεν ντραπήκαμε, και δεν αλλάξαμε κανάλι, και δεν νιώσαμε ότι είμαστε συνένοχοι!

Φυσικά εκτός από όλα τα προβλήματα στην ίδια την διοργάνωση, υπάρχει και το πρόβλημα της επόμενης ημέρας. Το τι έχουν να πληρώσουν οι κακόμοιροι οι νοτιοαφρικανοί για να καλύψουν τα σπασμένα της διοργάνωσης, δεν μπορώ καν να το υπολογίσω.

Στα αγωνιστικά της διοργάνωσης, οι εκπλήξεις ήταν πολλές και τα φαβορί, μας άφησαν νωρίς. Βραζιλία, Αργεντινή, Αγγλία, Γαλλία, Πορτογαλία και Ιταλία, ολοκλήρωσαν άδοξα την περιπέτειά τους και επέστρεψαν με τις ουρές στα σκέλια και τα αυτιά κατεβασμένα.

Η μεγάλη -ευχάριστη- έκπληξη, ήταν η Γερμανία. Τα «panzer» άλλαξαν φιλοσοφία και αντί να αποδείξουν πόσο δυνατοί και Αρίοι είναι. Με φαντασία, τεχνική, γρήγορες εναλλαγές, κτλ μας εντυπωσίασαν όλους.

Η μεγάλη επιβεβαίωση, ήταν φυσικά ή Αργεντινή. Ο Μαραντόνα ήταν, είναι και θα είναι πάντα ένας εγωκεντρικός, άξεστος, αμόρφωτος, αγενής τραμπούκος και δεν του αξίζει τίποτα άλλο από κάθε δυνατή αποτυχία. Κρίμα για τον Messi, που έχασε την πρώτη του ευκαιρία για να διεκδικήσει θέση ανάμεσα στα ιερά τέρατα του ποδοσφαίρου.

Για την Ελλάδα, δεν θα πω τίποτα. Στόχος μας ήταν να προκριθούμε, κάθε αποτέλεσμα μετά από αυτό είναι απλά υπέρβαση. Κρίμα που αποδειχτήκαμε ξανά νεοέλληνες και βάλαμε τις βάσεις για την απόλυτη αποδόμηση του Ρεχαγγέλιου Οικοδομήματος. Μας αξίζει όμως!

Η άλλη μεγάλη έκπληξη ήταν (και είναι ακόμα) η Ολλανδία. Οι Oranje μπορεί να μην πάτησαν κάτω τους αντιπάλους τους, μπορεί να ήταν τυχεροί με την Seleção, αλλά έφτασαν στον τελικό. Ναι, είναι underdogs, αλλά πιστεύω ότι μπορούν να το σηκώσουν.

UEFA Euro 2004 + 6

2010-07-04T21:23:00.000+03:00

Για ακόμα μια χρονιά, είμαστε «υποχρεωμένοι» να γυρίσουμε τη σκέψη μας στην Πορτογαλία. Φέτος, υπάρχει ένας ακόμα λόγος, ο Otto Rehhagel, ο Ναύαρχος του Πειρατικού στόλου των Ελλήνων, δεν είναι πια στο πηδάλιο. Αντίο Otto, να ξέρεις πάντως, θα είσαι πάντα δικός μας!

Αντώνη, Γιούρκα, Στέλιο, Νίκο, Τραϊανέ, Άγγελε, Θοδωρή, Στέλιο, Βασίλη, Ντέμη, Κώστα, Φάνη, Τάκη, Ζήση, Παντελή, Γιώργο, Γιάννη, Μιχάλη, Γιώργο, Κώστα, Δημήτρη και Βασίλη, σας ευχαριστούμε για ακόμα μια φορά!

Χωρίς σχόλια, ο (δις) Βασιλιάς του Wimbledon

2010-07-04T20:26:00.000+03:00

Διόρθωση!

2010-07-03T13:40:00.001+03:00

Στο προηγούμενο post, έγραψα ότι αποκλείστηκε από το Wimbledon ο Rafa Nadal. Κάτι τέτοιο φυσικά δεν ισχύει και το σχόλιο ήταν για τον Roger Federer. Ο «Δαίμων του πληκτρολογίου» (ή καλλίτερα του cut-paste) ήταν ο λόγος για το λάθος. Ο Rafa φυσικά θα συμμετάσχει κανονικά στον τελικό αύριο.

Wimbledon 2010: Τέλος εποχής

2010-07-03T11:31:00.008+03:00

Ο τελικός των ανδρών στο All England Tennis Club, θα είναι ξεχωριστός. Ξέραμε ότι φέτος θα δούμε κάτι ξεχωριστό, ο μεγάλος Roger Federer, έχει απολέσει την εκπληκτική του φόρμα. Δεν κυνηγάει πια τα records των αήττητων σερί, ούτε και έχει πια ελπίδες για το Grand Slam. Τα χρόνια της «Μηχανής Roger» όπως τον λέγαμε, έχουν περάσει. Φυσικά, εξακολουθεί να είναι ένας μεγάλος τεννίστας, αλλά δεν είναι ο αήττητος, μόνιμος πρωταθλητής. Αυτά ήταν γνωστά πριν το Wimbledon και όλοι κρατούσαμε την ανάσα μας, καθώς θέλαμε να δούμε αν θα καταφέρει ο Ελβετός να κάνει το come back ή θα αρκεστεί στην επίσημη παράδοση των κλειδιών στον έτερο υπεραθλητή, Rafa Nadal.

Αυτό που δεν ξέραμε, ήταν ότι ο Federer, μπορεί να χάσει κι από πιο νωρίς. Το καταλάβαμε όταν στους τρείς πρώτους γύρους, αναγκάστηκε να σκάψει για να περάσει. Ο άνθρωπος που δεν έχανε ποτέ ούτε set, ξαφνικά, έμενε πίσω στο σκορ και κέρδιζε με υπερένταση στο Tie Break. Τέλος εποχής, ή H ώρα του Rafa, ή όπως αλλιώς θέλετε.

Ο Rafa, από την άλλη, ένας αθλητής στη σκιά του Roger τόσα χρόνια. Που τον κέρδιζε μόνο στο χώμα. Ο πιτσιρικάς που όλοι έλεγαν ότι θα γράψει ιστορία, δεν μπορούσε να γίνει το νούμερο 1 της κατάταξης γιατί απλά «το robot» δεν έχανε ποτέ. Ακόμα και ο ίδιος ο Federer, είχε δηλώσει για τον αντίπαλό του «Καλό είναι να πάρω όσα (Grand Slams) μπορώ τώρα, πριν ο Rafa τα πάρει όλα». Φέτος, κατά κοινή ομολογία, θα ήταν η χρονιά του. Λογαριάζαμε όμως, χωρίς το γόνατό του! Ο «μικρός» θα είναι δύσκολο να καταφέρει να πάρει τον τίτλο, αφήνοντας χώρο για διάκριση στο κορυφαίο επίπεδο στους υπόλοιπους, που τόσα χρόνια πήγαιναν απλά για να συμπληρώσουν το τουρνουά.

Τέλος εποχής λοιπόν, οι δύο μεγάλοι αντίπαλοι των τελευταίων ετών, δείχνουν να χάνουν έδαφος σιγά-σιγά. Η εποχή όπου δεν υπήρχε suspense παρά μόνο στον τελικό και μόνο όταν έπαιζαν μαζί, πέρασε. Ας θυμηθούμε τα τελευταία χρόνια, γιατί είναι πιθανό, να μην δούμε ποτέ ξανά τέτοιο rivalry. Όχι ότι δεν θα υπάρξουν ξανά δύο υπεραθλητές, αλλά είναι δύσκολο να βρεθούν δύο τόσο ευγενικοί και ταυτόχρονα με τόσο χιούμορ όσο αυτοί οι δύο.

Δηλώσεις που έχουν ανταλλάξει κατά καιρούς:

RF: Ο Rafa θα γίνει πολύ καλλίτερος από εμένα, προσπαθώ να ανεβάσω τα ρεκόρ μου, για να τον δυσκολέψω να τα σπάσει

RD: Σε οποιαδήποτε άλλη εποχή του τέννις, θα ήμουν ήδη νούμερο 1. Είμαι άτυχος, μου έτυχε αυτός ο τύπος!

RD: (μετά το τέλος τελικού στο Wimbledon) Δούλεψα σκληρά φέτος για να γίνω καλλίτερος σε αυτή την επιφάνια, ήρθα εδώ και έπαιξα το καλλίτερο τέννις της ζωής μου.... ακόμα δεν είναι αρκετό για να κερδίσω αυτόν τον τύπο! Θα τα πούμε του χρόνου!

RF: Το να κρατάς τον τίτλο του Roland Garros για 3 χρόνια, δείχνει σθένος. Ο Rafa είναι καλλίτερος από εμένα, απλά δεν έχει ακόμα ολοκληρώσει την τεχνική του. Ελπίζω να έχω προλάβει να αποσυρθώ πριν το κάνει.

Έτος	Australian Open	Roland Garros	Wimbledon	US Open
2003	Andre Agassi	Juan Carlos Ferrero	Roger Federer	Andy Roddick
2004	Roger Federer	Gastón Gaudio	Roger Federer	Roger Federer
2005	Marat Safin	Rafael Nadal	Roger Federer	Roger Federer
2006	Roger Federer	Rafael Nadal	Roger Federer	Roger Federer
2007	Roger Federer	Rafael Nadal	Roger Federer	Roger Federer
2008	Novak Djoković	Rafael Nadal	Rafael Nadal	Roger Federer
2009	Rafael Nadal	Roger Federer	Roger Federer	Juan Martín del Potro
2010	Roger Federer	Rafael Nadal	Not yet held	Not yet held

Στα τελευταία 30 Grand Slams, οι δυο τους έχουν πάρει τους 23 τίτλους (RF 16, RD 7)

Is sponsor revenue more important than the game?

2010-06-18T20:28:00.001+03:00

Dear Sir,

It has come to my attention that your stuff in the FIFA World Cup 2010 hosted in the South Africa, has ruled that wearing orange dresses with no brand names or other trademarks on them was a violation of your agreement with a well known beer brand. This alone rises certain issues, since you could -with the same ease- remove me or someone else from a soccer game, for wearing clothes of a brand you disapprove, having a hair style you disapprove or even not meeting a height standard. A very disturbing thought to say the least!

As a football fan, and a season ticket holder of many years, I am deeply concerned for the path you tread on. FIFA, is an organization that exists to unite and not divide. The dream of the federation was for soccer to reach every corner of the world. To show the path by a leading example. To assemble children in fields of sports, teach sportsmanship and keep the ancient torch of moral values alive. That’s morale values mind you, not currency. It is understandable, that an organization of your size and role, needs currency to survive and keep up the good fight, but there are limits sir. Not everything is for sale in the world.

The second and most important of my concerns is the fact that you didn’t simply remove them from the field; they were arrested and held prisoners by the South Africa police. Some media, even suggest they were beaten by both your security people and the police. In my mind, there is no way that a dress code violation (if it even was that) can ever be a crime. I am shocked by the fact that the paying customers of your product (they did pay for their tickets) were forcefully placed in prison for wearing clothes that someone in your organization believed to be unfitting. Should I be afraid to attend a football match from now on? Should I play it safe and customize my attire with the sponsors of the event? Are the sponsors in charge?

I am curtain that this unfortunate event was in fact a stupid mistake by a person that should have never been put in charge of such matters. I have every confidence that once you hear of this, you will heal the deep trauma, by removing the person responsible from their post, as well as issue a public apology to the soccer fans everywhere.

With the deepest regret, until you do, I have no option but to boycott the rest of the tournament.

In anticipation of your response,

George Panagakis

Ανοιχτή επιστολή προς κ.κ. Πατίτσα

2010-06-17T22:36:00.001+03:00

Αξιότιμε κύριε Πατίτσα, με αφορμή την επιστολή σας προς τον Υπουργό Αμύνης, υποχρεώνομαι να σας ενημερώσω ότι δεν μας ενδιαφέρει αν ήταν ή όχι γαμήλιος ο εορτασμός. Το γεγονός παραμένει ότι οργανώσατε κάποιου είδους εορτασμό που περιείχε καλλίγραμμες κυρίες να λικνίζουν τα ελαφρώς καλυμμένα οπίσθιά τους πάνω στο κατάστρωμα του Θωρηκτού Αβέρωφ. Αν δεν το γνωρίζετε, επιτρέψτε μου να σας υπενθυμίσω ότι το κατάστρωμα αυτό που εσείς αναίσχυντα γεμίσατε με τσιφτετέλι, ζεϊμπέκικο και cocktails, είναι το ίδιο κατάστρωμα που άνδρες πολύ σημαντικότεροι από υμάς και ημάς άφησαν την τελευταία τους πνοή, δίνοντας τον νυν υπέρ πάντων αγώνα.

Όπως δεν θα κάνατε πάρτι σε νεκροταφείο, όπως δεν θα κάνατε πάρτι σε κάποιο μνημείο πολύνεκρης τραγωδίας, όπως δεν θα κάνατε πάρτι στον Παρθενώνα, έτσι δεν θα έπρεπε να κάνετε πάρτι (μην το αρνείστε, πάρτι ήταν) στο κατάστρωμα του ιστορικού και βαπτισμένου με αίμα, Θωρηκτού Αβέρωφ! Αν δεν αντιλαμβάνεστε γιατί, ντρέπομαι για λογαριασμό σας!

Δεν με ενδιαφέρει καθόλου αγαπητέ κύριε αν αισθάνεστε ότι τα χρήματα της οικογενείας σας, σας εξασφαλίζουν κάποιου είδους αμνηστία ή κάποιου είδους ειδικά δικαιώματα. Είστε πολύ λίγος για να συγκριθείτε με τους νεκρούς του Αβέρωφ.

Ναι, όντως, το μεγάλο βάρος της ευθηνής το φέρουν αυτοί που ορκίστηκαν να φυλάν αυτό που σας παρεχώρησαν. Άλλωστε δεν γνωρίζω αν εσείς αναλάβατε τον Όρκο και άρα δεν μπορώ να σας κατηγορήσω για τίποτα άλλο εκτός από κακογουστιά, μεγαλομανία και εγωκεντρισμό.

Ο Μήτσος και η Εθνική Ελλάδος

2010-06-17T20:47:00.001+03:00

Σήμερα το πρωί, ανάρτησα ένα «αποχαιρετιστήριο σημείωμα» για τον Δημήτρη Σαλπιγγίδη. Αυτό που δεν υπολόγισα, ήταν ο Μήτσος, είχε ακόμα ένα δώρο για εμένα και μάλιστα το καλλίτερο δυνατό την ίδια μέρα. Ο Μήτσος, έγραψε με χρυσά γράμματα το όνομά του στην ιστορία της Εθνικής Ελλάδος, μιας και είναι ο πρώτος έλληνας που πέτυχε τέρμα σε τελική φάση παγκοσμίου κυπέλλου.

Ήταν ίσως η καλλίτερη απάντηση που μπορούσε να μου δώσει στο «αντίο» μου. Ο βραχύσωμος επιθετικός βροντοφώναξε ότι ΔΕΝ θα χωρίσουμε, θα μας εκπροσωπεί ξανά, απλά αντί για δύο, θα κρατήσει μόνο το ένα πόστο του.

Σ’ ευχαριστώ και γι αυτό Μήτσο! Να ‘σαι καλά.

Αντίο Μήτσο

2010-06-17T07:44:00.001+03:00

Ο Δημήτρης Σαλπιγγίδης ήρθε στον Παναθηναϊκό κύριος, έπαιξε δίνοντας ό,τι μπορούσε να δώσει στην ομάδα και έφυγε κύριος. Γύρισε στον ΠΑΟΚ, την ομάδα της καρδιάς του, αποδεχόμενος προσφορά χαμηλότερη από αυτή του Παναθηναϊκού. Από τους λίγους παίκτες στον κόσμο που πραγματικά είναι οπαδοί μιας ομάδας και θα έκαναν τα πάντα για να παίξουν σε αυτήν. Μάλιστα δεν θα ερχόταν ποτέ στην Αθήνα αν δεν το είχε ρίξει στο φιλότιμο η τότε διοίκηση της ομάδας. Τον έπεισαν ότι με τη μεταγραφή του, θα ισορροπούσαν τα οικονομικά της ομάδας.

Στο πρώτο παιχνίδι απέναντι στον ΠΑΟΚ, ο «Μήτσος» ήταν το πρόσωπο της ημέρας. Οι θεσσαλονικείς τον αποκαλούσαν Σαλπιγγόπουλο (σε μια προσπάθεια να τον προσβάλουν) ενώ στις εξέδρες του Παναθηναϊκού, τα γνωστά παπαγαλάκια έλεγαν ότι δεν θα πετύχαινε τέρμα, ακόμα κι αν του έδιναν τη μπάλα ένα μέτρο από την εστία.

Ο Μήτσος, εκείνο το βράδυ, εκτέλεσε πέναλτι και σφράγισε τη νίκη του ΠΑΟ. Τα παπαγαλάκια γύρω μου το βούλωσαν, αλλά οι θεσσαλονικείς, ξέφυγαν.

Μήτσο, σε ευχαριστώ που ήρθες στην ομάδα

Μήτσο, σε ευχαριστώ που τρεις από τις τέσσερεις χρονιές, ήσουν πρώτος σκόρερ

Μήτσο, σε ευχαριστώ που δεν έκανες ποτέ δηλώσεις, παρά μόνο μέσα στο γήπεδο

Μήτσο, σε ευχαριστώ που κράταγες τη σημαία του επαγγελματισμού και του ήθους

Μήτσο, σε ευχαριστώ που τίμησες τη φανέλα όσο λίγοι

Μήτσο, σε ευχαριστώ που πλουτίζεις το παρακμάζον ελληνικό πρωτάθλημα με την παρουσία σου.

Μήτσο, σε ευχαριστώ ακόμα που έφυγες για να επιστρέψεις στην ομάδα που αγαπάς, ακόμα κι αν αυτή δεν είναι η δικιά μου. Μας λείπουν οι παίχτες σημαίες, μείνε για πάντα στον ιστό του ΠΑΟΚ για να ξέρουμε ότι υπάρχεις.

Δεν μπορώ να σου ευχηθώ -ειλικρινά- καλή επιτυχία, γιατί από σήμερα είμαστε αντίπαλοι, σου εύχομαι όμως να είσαι πάντα τόσο άντρας όσο την περίοδο που ήσουν στον ΠΑΟ.

Πάλι κουβάς

2010-06-12T02:11:00.000+03:00

Η τύχη (ποια τύχη, τέτοια ρέντα ήταν σκάνδαλο) που με συντρόφευε φέτος στο στοίχημα, μάλλον αποφάσισε να αλλάξει τον αέρα της. Πήγε κάπου αλλού και με άφησε μόνο μου με παρέα τον κουβά μου. Από εκεί που έπιανα μέχρι και το πλάγιο, δεν μπορώ να πιάσω ούτε 4/7 με διπλή ευκαιρία!

Πάει κι η Γαλλία, δεν μας την έκανε τη χάρη. Λέω να μην παίξω την Ελλάδα, μην μας πάει γκαντεμιά. Μην το έχω και βάρος, ότι εγώ χάλασα το σχέδιο του οπλαρχηγού Όττο.

Αϊντέστε, ύπνο τώρα, έχει αγώνα αύριο!

South Africa - Mexico

2010-06-11T20:21:00.001+03:00

Ο πρώτος αγώνας του Παγκοσμίου Κυπέλλου ολοκληρώθηκε. Ομολογώ, ότι δεν ήταν ο καλλίτερος αγώνας που έχω δει ποτέ, ήταν όμως ιδανικός για την έναρξη της διοργάνωσης. Αναγνωριστικά και εορταστικά, με το άλλοθι της πρεμιέρας, βάλαμε μια τηλεόραση στο γραφείο και είδαμε τον αγώνα. Η τύχη ήταν μαζί μας οι δύο που κάτσαμε να το δούμε μέχρι το τέλος, υποστηρίζαμε αντίθετες ομάδες. Τι; Όχι, δεν το έχουμε χάσει, εγώ έριξα 2€ στην Νότιο Αφρική και ο φίλος Γιώργος, διάλεξε αυτούς που… φοράνε πράσινα. Τι να το κάνεις το Μουντιάλ χωρίς αντιπαλότητα ρε φίλε!

Ανακάλυψις, αν χαμηλώσεις πολύ τον ήχο, τόσο ώστε να μην καταλαβαίνεις τι ακούς, η vuvuzela και η φωνή του speaker γίνονται ένα και είναι πολύ καλλίτερα από το να καταλαβαίνεις τι λέει. Αν κάνεις και φασαρία όσο το βλέπεις (πχ «Τι λες βρε άμπαλε, που θα μου πεις εμένα για τους παιχταράδες της South Africa, φυσικά και τους ξέρω, είναι ο…. αυτός και ο…. εκείνος. Αυτός με το 8 είναι καλός. Άντε, άμπαλε!») καλύπτεις εντελώς τη συσσωρεμένη βλακεία των εργαζομένων στην κρατική τηλεόραση. Τραβάς και μια-δυο μπύρες για να δροσιστείς και… Μουντιάλ!

Ο αγώνας, ήταν μέτριος. Η μετάδοση… γκουχ, παραδοσιακά. Αλλά η παρέα είναι καλή και το Μουντιάλ, είναι Μουντιάλ! Είναι παράδοση, είναι γιορτή και είναι αντρικό ξέσπασμα.

Αγαπητές κυρίες, μη μας παίρνετε τηλέφωνο 5 με 7 και 9 με 11, τέσσερις ώρες ανά τέσσερα χρόνια ζητάμε!

Παγκόσμιο Κύπελλο 2010

2010-06-11T13:23:00.004+03:00

Ήρθε η ώρα σύντροφοι. Ελέγξτε το στοκ σας σε μπύρες, πατατάκια και ξηρούς καρπούς! Τινάξτε τα μαξιλάρια του καναπέ σας για να γίνουν αφράτα και αναπαυτικά. Βγάλτε από τη ναφθαλίνη τη φανέλα της αγαπημένης σας ομάδας (εκτός από της Ελλάδας, αυτή δεν μπήκε στη ναφθαλίνη). Μετακινήστε και οργανώστε τα διαφημιστικά σουβλατζίδικων και λοιπών καταστημάτων delivery σε απόσταση «arm reach» από την αγαπημένη σας θέση.

Αν δεν έχετε ασύρματο τηλέφωνο, τραβήξτε καλώδιο κοντά σας, γιατί να κάνεις παραγγελία από το άλλο δωμάτιο και να καταλαβαίνεις ότι μπήκε goal από τις κραυγές των φίλων σου, είναι κάπως.

Αν δεν το έχετε κάνει ακόμα, ξεκινήστε «την κουβέντα» με το έτερον ήμισυ. Κάτι στις γραμμές του «Αγάπη μου, τι να κάνει η μαμά σου τόσο καιρό μόνη της; Μήπως να της κάνεις μια επίσκεψη; Με απασχολεί πολύ τελευταία...» ΠΡΟΣΟΧΗ! Μην το παρακάνετε γιατί μπορεί να αντί να φύγει ο ένας βραχνάς, να έρθει κι άλλος!

Μην ξεχάσετε να αγοράσετε ωτοασπίδες! Με το κιλό! Το ακουστικό τμήμα του Παγκοσμίου Κυπέλλου, αποτελείται από vuvuzela και speakers της κρατικής τηλεόρασης. Και τα δύο από μόνα τους είναι ικανά να ματώσουν τα αυτιά σας. Σε συνδυασμό μπορούν να σας μετατρέψουν σε σχιζοφρενή και να σας πείσουν να ξεριζώσετε τα τύμπανα σας με το κουταλάκι της κομπόστας.

Κουράγιο σύντροφοι! Μουντιάλ είναι, θα περάσει!

Τελικός UEFA Champion League: Bayern - Inter

2010-05-23T22:19:00.005+03:00

1. Αγωνιστικά

1.1. Bayern

Δεν έχω να πω πολλά για τους γερμανούς. Είχαν την κατοχή, είχαν κάποιες ευκαιρίες, αλλά δεν είχαν την «κίνηση ματ». Ο μεγάλος Van Gaal, που το 1995 περπατούσε στο τωρινό μονοπάτι του Mourinho, δεν κατάφερε να στέψει την επιτυχημένη του χρονιά με το καλλίτερο τρόπο.

1.2. Inter

Η τακτική της Inter σχεδιάστηκε από μία μεγαλοφυΐα και εκτελέστηκε από μία πειθαρχημένη ομάδα. Μία ομάδα που οι μονάδες τις λάμπουν όχι γιατί κάνουν θεαματικές προσωπικές ενέργειες, αλλά γιατί αντιθέτως, θυσιάζουν τις προσωπικότητές τους για το καλό του συνόλου. Αυτή είναι οι πραγματική δύναμη μίας ομάδας!

1.2.1. Ο Eto’o, από απείθαρχος και προβληματικός, μεταμορφώθηκε σε υπάκουο και χρήσιμο παίκτη «εργαλείο». Εχτές, ο Special One, τον έβαλε να παίζει άμυνα και η πρώην μεγάλη βεντέτα, υπάκουσε και μάλιστα έδωσε σεμινάριο αμυντικής λειτουργίας.

1.2.2. Για το Milito τι να πει κανείς. Πραγματικά δεν έχω λόγια. Όταν οι μεγάλοι μένουν άσφαιροι, αυτός συνεχίζει! Ακόμα μια επιτυχία για το μεγάλο προπονητή Mourinho που τον έκανε βασικό και υποχρέωσε τους πάντες να τον αναγνωρίσουν.

2. Προπονητικά

2.1. Van Gaal

Πάντα κύριος, πάντα επιτυχημένος. Δεν έχει σημασία ότι δεν έκανε treble. Η Bayern έπαιξε καλό ποδόσφαιρο όλη τη χρονιά. Η ομάδα έχει τη σφραγίδα του και μην ξεχνάμε ότι κατάφερε να κρατήσει στην ομάδα τον Ribéry. Ο Γάλλος ήθελε να φύγει και να πάει στη Real, πέρυσι έγινε τσακωμός με δηλώσεις και απειλές. Φέτος ο Γάλλος υπέγραψε μέχρι το 2015!

2.2. Mourinho

Τι μπορεί να πει κάποιος για τον απόλυτο κυρίαρχο του αθλήματος; Τι μπορείς να πεις χωρίς να τον αδικήσεις; Ο άνθρωπος έχει περάσει στη σφαίρα του μύθου και μόνος του αντίπαλος είναι πια ο εαυτός του. Αν πάρει τον τίτλο και την επόμενη χρονιά, θα γράψει μια σελίδα στην ιστορία του αθλήματος από αυτές που δεν πιστεύεις ότι μπορεί να γραφτούν. Σαν να βγήκε από βιβλίο φαντασίας.

3. Δημοσιογραφικά

3.1. ΝΕΤ

Αγαπητοί κύριοι της ΕΡΤ, είναι καιρός να ξυπνήσετε από το λήθαργο και να αντιληφτείτε ότι είστε η χειρότερη παραγωγή της Ευρώπης. Ένα μεγάλο μέρος του φίλαθλου κοινού, βλέπει τους αγώνες χωρίς ήχο, ή ακούει από το ράδιο ή βρίσκει αγγλόφωνη μετάδοση. Αντιλαμβάνεστε για τι πράγμα μιλάμε; Ένα προϊόν με φανατικό κοινό, το οποίο παρέχεται χωρίς (άμεση) χρέωση και το κοινό όχι μόνο δεν «αγοράζει» αλλά ψάχνει ενεργά για τρόπο να το αποφύγει. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αποτυχία για ένα επαγγελματία.

Αν δεν το καταλάβατε, περιγράφω την απόλυτη απαξίωση και κατάντια του επαγγελματικού σας αντικειμένου.

3.2. Γκώνιας (βλ. κι εδώ)

Ποιος φωστήρας τον πληρώνει για να λέει τη γνώμη του. Ο άνθρωπος πάσχει από βαρέας μορφής σύμπλεγμα ανωτερότητας, νομίζει ότι είναι ποδοσφαιρική μεγαλοφυΐα. Συγκρίνει τον εαυτό του με πραγματικά ιερά τέρατα του παγκοσμίου ποδοσφαίρου και πιστεύει ότι υπερέχει. Σαν να μην έφτανε όλο αυτό το διογκωμένο «εγώ», έχει και σοβαρές ελλείψεις στην χρήση της ελληνικής γλώσσας.

Φανταστείτε ότι ο πάντα ευγενής κύριος Gmoch, του είπε «Τάκη άρχισες πάλι τα δικά σου, δεν είναι έτσι» όταν ο «φωτεινός παντογνώστης» έβγαλε τον Mourinho αποτυχημένο και μάλιστα μετά τον τελικό!

3.3. Βερνίκος

Για τον άνθρωπο που μπερδεύει συνεχώς τους superstar παίκτες μεγάλων συλλόγων (πχ τον Anelka με τον Kalou) και χαρακτηρίζει τους κεντρικούς αμυντικούς της Bayern «τα όρθια αγγούρια που έχει η Bayern εκεί», προφανώς και δεν μπορείς να πεις κάτι.

Ο τελικός του Champions League, τελείωσε. Ο Special One, José Mourinho κατάκτησε τον τρίτο τίτλο της χρονιάς. Έχει κερδίσει συνολικά 17 τίτλους εκ των οποίων δύο Champions League και ένα UEFA.